บางครั้งเจียงอิงก็อดสงสัยไม่ได้จริง ๆ ว่าเจียงหลินนี่ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเอาเสียเลย
ไม่ระวังตัวเกินไปแล้ว
ส่วนเจียงหลินนั้น ความคิดของเธอเรียบง่ายมาก คนที่เข้าโรงเรียนนายร้อยได้ล้วนผ่านการตรวจสอบประวัติมาแล้ว ตราบใดที่เรื่องนี้ไม่มีปัญหา เรื่องอื่นก็เป็นเรื่องเล็ก
สำหรับเธอในตอนนี้ นอกจากเรื่องเป็นตายแล้ว เรื่องอื่นล้วนเป็นเรื่องเล็ก
ประตูห้องครัวเปิดออกจากทั้งสองด้าน ต่างจากภาพคึกคักวุ่นวายที่เจียงหลินจินตนาการไว้ ข้างในมีเพียงพ่อครัวสองคนสวมผ้ากันเปื้อนสีแดงดำกำลังทำงานอย่างเป็นระเบียบ และพ่อครัวอีกสี่คนสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวคอยเป็นผู้ช่วย มีดคมกริบหั่นผักหัวเป็นเส้นเล็ก ๆ ที่หนาบางเท่ากัน ส่วนเครื่องจักรที่ดูเหมือนกล่องเหล็กก็ส่งกลิ่นหอมของข้าวนุ่ม ๆ ออกมา
เมื่อเห็นเฉวียนหย่าเข้ามา พ่อครัวคนหนึ่งที่สวมผ้ากันเปื้อนสีแดงดำก็เดินเข้ามาหา แล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “คุณเฉวียนหย่า”
“เตรียมของพร้อมหมดแล้วหรือยัง” เฉวียนหย่ายังคงยิ้มแย้มเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน “ฉันพาเพื่อนสองคนมาช่วยชิมอาหาร”
พ่อครัวก้มตัวเล็กน้อย “เตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว เริ่มได้ทุกเมื่อครับ”
เฉวียนหย่าพยักหน้า ทั้งหกคนเริ่มลงมือทำงาน เครื่องจักรต่าง ๆ ในครัวก็เริ่มทำงานอย่างเป็นระบบ เฉวียนหย่ายืนสังเกตท่าทางของพ่อครัวอยู่ข้าง ๆ คอยเอ่ยแนะนำและแก้ไขเป็นระยะ