ลู่จือจ้านยิ้มบาง ๆ ตั้งแต่เข่อฮว่าเดินเข้ามา เขาก็ดูออกแล้วว่าเธอไม่ใช่สาวนั่งดื่ม ไม่มีสาวนั่งดื่มคนไหนสวมเสื้อไหมพรมกับกางเกงยีนส์มานั่งข้างลูกค้า ยิ่งไม่มีทางมีสาวนั่งดื่มคนไหนเอ่ยปากขอข้อมูลจากเขา
เขาไม่สนใจเธออีก เอาแต่ดื่มเหล้าไปพลางคุยกับคนอื่นอีกหลายคนไปพลาง บทสนทนาขาด ๆ หาย ๆ ไม่ได้ต่อเนื่องนัก
เข่อฮว่าฝืนใจนั่งอยู่ต่อ เมื่อเห็นว่าแก้วของลู่จือจ้านว่างแล้ว เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรินเหล้าให้เขา ลู่จือจ้านไม่ได้ห้าม ยังคงดื่มและพูดคุยตามใจตัวเอง
ทั้งสองนั่งใกล้กันมาก อย่างไรเสียเมื่อครู่เขายังพาดมือบนไหล่เธอ ภาพที่เห็นจึงเหมือนกำลังกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
ตอนนี้ก็ยังใกล้กันเช่นเดิม ทว่าความใกล้ชิดกลับชวนให้กระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
ลู่จือจ้านยังรู้สึกดีกับเธออยู่เล็กน้อย ไม่อย่างนั้นคงไล่เธอออกจากที่นั่งข้างกายไปนานแล้ว
เซี่ยงเทียนเหลือบมองนาฬิกา “พี่จ้าน วันนี้ก็ใกล้ได้เวลาแล้วครับ”
ลู่จือจ้านขยี้บุหรี่ในมือลงในที่เขี่ยบุหรี่ “ไปกันเถอะ”
ทุกคนทยอยลุกขึ้น มีเพียงเข่อฮว่าที่ยังคงนั่งนิ่ง
ลู่จือจ้านหยิบเสื้อโค้ตที่วางอยู่ข้างกายพาดแขน แล้วเดินผ่านหน้าเข่อฮว่าไป
เข่อฮว่าลังเลอยู่ชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็เอื้อมมือคว้าชายเสื้อโค้ตของเขาไว้
ลู่จือจ้านชะงักฝีเท้า คนอื่น ๆ ก็หันกลับมามองทั้งคู่
ลู่จือจ้านปรายตามองเข่อฮว่า เธอกำลังเงยหน้ามองสบตาเขา
ในใจเขาพลันหวั่นไหวขึ้นมาชั่วขณะ จึงหันไปพูดกับทุกคนว่า “พวกคุณไปก่อน”
ทุกคนพากันออกจากห้องส่วนตัวไป เหลือเพียงพวกเขาสองคน
ลู่จือจ้านสบตาเธอ ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ว่า “ช่วยคุณแล้วผมจะได้อะไร? เหล้าแค่ขวดเดียวคงไม่พอหรอก”
ใบหน้าของเข่อฮว่าแดงระเรื่อ เธอเข้าใจดีว่าผลตอบแทนที่เขาเรียกร้องคืออะไร
เธอเงียบไป หรือเธอจะต้องยอมเอาตัวเข้าแลก เพียงเพื่อให้ได้ข่าวเกี่ยวกับพ่อจริง ๆ หรือ?
คดีของพ่อในตอนนั้นพิจารณาคดีแบบไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ ตอนนั้นเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ ผลคำพิพากษามีเพียงแม่ที่รู้ แต่แม่กลับปิดปากเงียบมาตลอด ความเงียบนั้นช่างราวกับหัวใจมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน
เข่อฮว่ารู้สึกเสมอว่าเบื้องหลังคดีต้องมีเรื่องราวใหญ่โตซ่อนอยู่ ทว่าเธอกลับไม่มีทางสืบหาความจริงได้
เวลาผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว ตอนนี้เธอไม่เพียงอยู่ห่างจากพ่อคนละแห่ง แต่ยังขาดการติดต่อกันโดยสิ้นเชิง ต่อให้ขอความช่วยเหลือจากหน่วยงานรัฐ เธอก็ต้องพิสูจน์ก่อนว่าตนกับพ่อมีความสัมพันธ์พ่อลูก ซึ่งย่อมต้องดึงแม่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
เมื่อเห็นเธอไม่พูดอะไร ลู่จือจ้านก็คิดว่าเธอคงยอมแพ้แล้ว ที่เขาเสนอเงื่อนไขเช่นนั้นก็เพราะตั้งใจให้เธอถอยไปเสียตั้งแต่แรก
แต่เข่อฮว่าไม่ได้ปล่อยมือจากชายเสื้อเขา กลับหยิบเหล้าที่เหลืออยู่เกินครึ่งแก้วบนโต๊ะขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด
เธอลุกขึ้นยืน มองลู่จือจ้าน “ขอแค่ฉันได้พบเขาอย่างราบรื่น คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้”
ลู่จือจ้านยิ้มบาง ๆ ในใจคิดว่าผู้หญิงคนนี้พูดจาน่าสนใจไม่น้อย ถึงกับบอกว่าจะให้เขาใช้สอยตามใจ ทั้งที่เขาไม่ได้ขาดพี่เลี้ยงเสียหน่อย
เขามองสบตาเธอ เงียบไปเนิ่นนานก่อนถามว่า “เมื่อกี้คุณบอกแค่ว่าอยากได้ข่าวของอีกฝ่าย ตอนนี้กลับบอกว่าอยากพบเขา?”
เข่อฮว่ามองตอบอย่างไม่หลบตา “ฉันต้องจ่ายมากขนาดนี้ ก็ต้องขออะไรเพิ่มอีกหน่อยสิ” เธอรู้ดีว่าแค่รู้ข่าวของพ่อกับการได้พบเขาจริง ๆ ยังมีอุปสรรคอีกมากมายกั้นกลางอยู่
ลู่จือจ้านยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เธอเป็นคนไม่ยอมเสียเปรียบใครจริง ๆ “อีกฝ่ายเป็นใคร?”
“นักโทษคนหนึ่งในเมืองไห่ค่ะ” เข่อฮว่ามองสีหน้าของลู่จือจ้าน แล้วเห็นเขาขมวดคิ้วน้อย ๆ
เธอพูดต่อว่า “เขาชื่อเจียงหวย ฉันอยากรู้ว่าเขาถูกขังอยู่ที่เรือนจำไหน ต้องโทษถึงเมื่อไร แล้วตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
ลู่จือจ้านมองเธออย่างหยอกเย้า “คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือว่าผมจะสนใจคุณ?”
แววตาของเข่อฮว่าฉายความทำตัวไม่ถูกขึ้นมาชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม เธอก้าวไปข้างหน้า ยืนเขย่งปลายเท้าเบา ๆ แล้วจูบลงบนริมฝีปากของลู่จือจ้าน
จูบของเธอยังไม่ช่ำชอง ริมฝีปากเพียงแตะคลอเคลียอยู่กับริมฝีปากของเขาเบา ๆ แต่ก็ยังปลุกเร้าอารมณ์ของเขาขึ้นมาได้ ไม่เคยมีใครกล้าเริ่มต้นด้วยการจูบเขา นั่นคือเขตหวงห้ามของเขา
เธอถอยออกมาอย่างรวดเร็ว ไม่พูดอะไร เพียงมองสบตาเขา
ลู่จือจ้านไม่เพียงไม่โกรธ กลับนึกสนุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาอยากสอนเธอให้รู้ว่าจูบที่แท้จริงเป็นอย่างไร
เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน กดเธอลงกับพนักโซฟา แล้วก้มลงจูบริมฝีปากของเธอ ริมฝีปากและปลายลิ้นพัวพันกัน
เข่อฮว่ามึนงงไปทั้งตัว ทำได้เพียงปล่อยให้เขาทำตามใจ มือของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อไหมพรม ไต่คลอเคลียอยู่บริเวณหน้าอกของเธอ เข่อฮว่าพลันได้สติ รีบผลักไสเขา
เขาผงกตัวขึ้นเล็กน้อย มองแก้มที่แดงระเรื่อของเธอ แม้แต่ตัวเขาเองก็อดประหลาดใจกับความหุนหันในวันนี้ไม่ได้
เขาใช้นิ้วลูบกลีบปากของเธอเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่วว่า “ถือว่านี่เป็นเงินมัดจำ พอผมได้ข่าวแล้ว คุณค่อยจ่ายส่วนที่เหลือ ตกลงไหม?”
เข่อฮว่าแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง “ตกลงตามนั้น”
ลู่จือจ้านยิ้มพลางลุกขึ้น เดินออกจากห้องส่วนตัวไป ทิ้งเข่อฮว่าไว้เพียงลำพังกับใบหน้าที่แดงก่ำ
นี่เธอถึงกับจองตัวเองไว้แล้วหรือนี่