ย่าหลินตื่นเต้นยิ่งกว่าลู่อวี้อิ่งเสียอีก กระโดดไปยืนตรงหน้าหลี่อวี้อิงแล้วทำท่าจะตบเธอ «ลูกเอ๊ย แม่ช่วยจัดการมันเอง อย่าไปถือสาหญิงบ้านนอกอย่างมันเลย!
หลี่อวี้อิง แกกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไง? ตัวซวยที่ทำให้ครอบครัวตายหมดอย่างแก ยังกล้าตบลูกสาวท่านผู้การอีกหรือ อยากทำให้เซี่ยงหนานบ้านฉันตายหรือไง? วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย!»
หลี่อวี้อิงนึกถึงชาติก่อนที่ถูกคนพวกนี้หลอกจนหัวปั่น ชีวิตที่ต้องอดทนอดกลั้นอยู่ในบ้านตระกูลหลิน เธอคว้ามือที่ย่าหลินฟาดมา แล้วเงื้อมือตบกลับไปสองฉาด
ในเมื่อเธออยู่ไม่เป็นสุข ก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้อยู่เป็นสุข เธอไม่มีพ่อแม่ ไม่มีอะไรให้ห่วง จะกลัวอะไร? อย่างมากก็แค่ตายอีกรอบ!
«โอ๊ย ๆ ยังเรียกลูกอยู่อีกนะ ลู่อวี้อิ่งนี่คงเป็นลูกนอกสมรสที่เธอแอบไปคลอดกับคนอื่น โดยไม่ให้ลุงใหญ่หลินรู้หรือเปล่า?»
«แกพูดเหลวไหลอะไร? ยังกล้าตบฉันอีก วันนี้ฉันจะตีไอ้เด็กเหลือขอนี่ให้ตาย!» ย่าหลินกระโดดหมายจะกระชากผมหลี่อวี้อิง แต่กลับถูกเธอถีบจนล้มลงกับพื้น
«พ่อฉันเป็นวีรชนผู้เสียสละเพื่อปกป้องประเทศชาติ ส่วนฉันเป็นลูกกำพร้าของวีรชน ถ้ายังกล้าพ่นคำพูดสกปรกใส่ฉันอีก ระวังฉันจะยัดขี้ให้กิน!
คิดว่าฉันอยากได้ลูกชายบ้านเธอนักหรือไง? ไข่ลาเปลือกนอกดูดี แต่ข้างในมีแต่แกลบ หมอนั่นเน่าเฟะไปหมดแล้ว ก็มีแต่แมลงวันอย่างพวกเธอนี่แหละที่หลงของเน่าเหม็นอย่างขี้หมากองนั้น!»
ตาเฒ่าหลินเดินเข้ามาจากข้างนอก พอดีเห็นหลี่อวี้อิงกำลังตบย่าหลิน เขาถลึงตาใส่แล้วตวาดว่า
«หลี่อวี้อิง! แกทำอะไร? คิดจะก่อกบฏหรือไง!»
หลี่อวี้อิงเบิกตากล่าวหน้าตาเฉยว่า «ลุงใหญ่หลิน ฉันทำไปเพื่อระบายความแค้นให้ลุงนะ ป้าไม่รู้ไปสวมเขาให้ลุงตั้งแต่เมื่อไหร่ ลู่อวี้อิ่งคนนี้เอาแต่เรียกพี่เซี่ยงหนานไม่หยุด เธอไม่ได้กลับมาดูบ้านนอกหรอก แต่กลับมาตามหาครอบครัวต่างหาก!
ลองคิดดูสิ ลูกสาวคนมีตำแหน่งอย่างเธอจะมาที่กันดารแบบบ้านเราโดยไม่มีธุระทำไม?
มีแต่คนกินอิ่มจนว่างเท่านั้นแหละถึงจะมาดูกองผลิตหลัวหวัง บ้านเรามีวิวอะไรให้น่าดู? หรือจะมาดูสมาชิกกองผลิตเก็บแต้มงานกับเด็ดข้าวโพดกันล่ะ?
ฉันไม่เชื่อหรอกว่าลูกสาวท่านผู้การจะหน้าด้านเข้าหาผู้ชายที่มีคู่หมั้นอยู่แล้ว ทั้งที่รู้เรื่องดี! ต่อให้เป็นชนบทอย่างบ้านเรา ก็ยังเลี้ยงผู้หญิงสำส่อนที่วิ่งตามผู้ชายไม่ได้นะ ทั้งหน้าด้านไร้ยางอาย น่ารังเกียจจริง ๆ!
ไม่มีธุระก็ไม่มาหา ถ้ามาหาต้องมีแผนร้ายแน่ ๆ ลุงใหญ่หลิน ลองคิดให้ดีนะ อย่าโดนแม่ลูกคู่นี้หลอกเข้า!»
ปกติหลี่อวี้อิงเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ไม่เคยคลุ้มคลั่งแบบนี้ ตาเฒ่าหลินฟังไปฟังมาก็เริ่มเก็บไปคิด ลู่อวี้อิ่งคนนี้หน้าตาไม่เหมือนคนในเมือง แถมยังไม่สวยเท่าหลี่อวี้อิงด้วย พอหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยลงไปแล้ว ที่เหลือก็ถูกจินตนาการเติมเต็มเอง...
ย่าหลินตบต้นขาพลางตะโกนเสียงดัง «พ่อเซี่ยงหนาน คุณจะเชื่อคำเหลวไหลของตัวซวยอย่างหลี่อวี้อิงจริง ๆ หรือไง?»
สายตาที่เขามองย้อนรำลึกถึงอดีตนั่น กำลังคิดอยู่ว่าเธอแอบมีชู้ตอนไหนหรือ? ย่าหลินร้อนใจ พุ่งเข้าไปข่วนหน้าตาเฒ่าหลินทันที
«ฉันอยู่กับคุณมาครึ่งค่อนชีวิต คลอดลูกสาวสามคน ลูกชายหนึ่งคนให้คุณ แต่คุณกลับสงสัยว่าฉันมีชู้หรือ?»
หลี่อวี้อิงแสร้งทำเป็นเห็นใจเขา «ฮือ ๆ ลุงใหญ่หลิน ลุงถูกปิดบังมานานเหลือเกิน ป้ารู้สึกผิดแล้วยังกลับมาใส่ร้ายลุงอีก ยิ่งมองสองคนนี้ก็ยิ่งเหมือนแม่ลูกกัน...»
ตาเฒ่าหลินโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เขาถีบย่าหลินที่กำลังข่วนและตะกุยหน้าเขาจนล้มลงกับพื้น ย่าหลินไม่ยอมแพ้ พุ่งเข้ามาสู้ต่อ ทั้งสองกล่าวโทษ ตัดพ้อ ด่าทอกัน แล้วก็ลงไม้ลงมือ...
ลู่อวี้อิ่งโดนตบไปหนึ่งฉาด เดิมทียังคิดจะให้หลินเซี่ยงหนานช่วยเอาคืนให้ ไม่นึกเลยว่าตาเฒ่ากับยายแก่สองคนนี้จะทะเลาะกันเพราะคำยุแยงไม่กี่คำของหลี่อวี้อิงหรือ?
หลินเซี่ยงหนานยืนอึ้ง เขารีบเข้าไปห้าม
«พ่อ อย่าไปฟังอวี้อิงพูดเหลวไหลนะ อวี้อิ่งจะเป็นน้องสาวผมได้ยังไง?»
ฝ่ามือที่ตาเฒ่าหลินฟาดไปทางย่าหลินยังไม่ทันชักกลับ ก็ฟาดเข้าหน้าหลินเซี่ยงหนานที่กำลังห้ามศึกเข้าเต็ม ๆ
«ถ้าไม่ใช่น้องสาว แล้วพวกแกสองคนจะเรียกพี่เรียกน้องกันสนิทสนมขนาดนั้นทำไม? ดีเลย ไอ้ลูกชายตัวดี แกช่วยแม่ปิดบังฉัน แถมยังพาลูกนอกสมรสกลับมาบ้านอีก!»
ย่าหลินเห็นตาเฒ่าหลินถึงกับตบลูกชายสุดที่รักของเธอ ก็ยิ่งโมโห เธอพุ่งหัวเข้าใส่ตาเฒ่าหลิน แต่ดันพุ่งผิดทางโดยไม่ตั้งใจ
«อึก...» หลินเซี่ยงหนานเอามือข้างหนึ่งกุมหน้า อีกข้างกุมอก แล้วหนีออกมาจากตรงกลางของทั้งสองคนราวกับกำลังหนีเอาชีวิตรอด
ลู่อวี้อิ่งเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็ขี้ขลาดจนไม่กล้าหาเรื่องหลี่อวี้อิงอีก ชาวบ้านหยาบกระด้าง ถ้าตาเฒ่าหลินซ้อมเธอขึ้นมาจะทำยังไง? เธอรีบเผ่นทันที
«พี่เซี่ยงหนาน ฉันจะกลับไปรอที่รถจี๊ปก่อนนะ รีบจัดการเรื่องให้เสร็จ แล้วเราค่อยกลับเขตทหารด้วยกัน!»
หลี่อวี้อิงหัวเราะเยาะ ก่อนกลับเข้าบ้านไปเก็บสัมภาระ ไม่นานเธอก็สะพายตะกร้าใบใหญ่เดินออกมา
ตาเฒ่าหลินกับย่าหลินตีกันจากในลานบ้านออกไปข้างนอกแล้ว กำลังตามหาคนมาตัดสินความให้
หลินเซี่ยงหนานมองหลี่อวี้อิงสะพายตะกร้าใบใหญ่เดินออกไป จึงขวางหน้าเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ
«เธอจะไปไหน? ทำบ้านวุ่นวายไปหมดแล้ว สะใจหรือยัง?»
หลี่อวี้อิงหัวเราะเย็นชา «ฉันพูดผิดตรงไหน? นายเอาแต่พูดทั้งวันว่าเธอเป็นแค่น้องสาว ถ้าได้เป็นน้องสาวจริง ๆ นายกลับไม่พอใจหรือไง?
ทำไม ไม่อยากให้เธอเป็นน้องสาวแท้ ๆ แต่อยากให้เป็นน้องสาวคนรักหรือไง?
ก็ดี ฉันจะหลีกทางให้พวกนาย โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีที่ให้หลี่อวี้อิงคนนี้ไป!»
หลินเซี่ยงหนานคิดว่าเธอกำลังงอน จึงถอนหายใจแล้วปลอบอย่างจนใจว่า
«อวี้อิง ไม่ใช่ว่าฉันไม่พาเธอไปอยู่ที่หน่วยทหารด้วยนะ อีกไม่นานฉันต้องออกปฏิบัติภารกิจ ไม่รู้ว่าต้องไปนานแค่ไหน จะได้กลับมาเป็น ๆ หรือเปล่าก็ยังไม่รู้
ฉันไม่อยากถ่วงเวลาเธอ เกิดฉันกลับมาไม่ได้ เธอก็ต้องเป็นม่ายตั้งแต่อายุยังน้อย ฉันคงรู้สึกผิดไปตลอด ถึงได้บอกให้เธอรออีกหน่อย
ถ้าฉันกลับมาอย่างปลอดภัย ฉันจะพาเธอไปอยู่ที่หน่วยทหารด้วย แล้วแต่งเธอเข้าบ้านอย่างมีหน้ามีตา ถ้าฉันกลับมาไม่ได้...เธอก็...หาใครดี ๆ แต่งงานด้วยเถอะ»
เมื่อก่อนทุกครั้งที่หลินเซี่ยงหนานพูดแบบนี้ หลี่อวี้อิงจะซาบซึ้งใจมาก แต่ตอนนี้ดวงตาเย็นชาของเธอสงบนิ่งราวกับแอ่งน้ำตาย ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย น้ำเสียงและแววตาของเธอเย็นเยียบไม่ต่างกัน
«ไม่จำเป็น»
หลินเซี่ยงหนานขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าหงุดหงิดวูบผ่านแวบหนึ่ง เขายื่นมือไปจับมือหลี่อวี้อิง แต่เธอหลบ หลินเซี่ยงหนานกล่าวจากใจจริงว่า
«อวี้อิง อย่าโกรธฉันเลยได้ไหม? ฉันไม่ถือที่เธอลงมือกับแม่ฉัน ไม่ถือที่เธอทำบ้านวุ่นวาย ขอแค่อย่าเมินฉันก็พอ
เธอทำแบบนี้แล้วฉันเจ็บปวดมาก อวี้อิ่งเป็นลูกสาวท่านผู้การ พ่อของเธอเป็นผู้บังคับบัญชาที่มียศสูงกว่าฉันตั้งหลายขั้น เขาจะมาสนใจหนุ่มบ้านนอกที่ไม่มีเส้นสายอย่างฉันได้ยังไง?
อย่าคิดมากเลยนะ? เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เธอไม่เชื่อใจฉันสักนิดเลยหรือ?»
หลี่อวี้อิงมองท่าทางแสดงความรักลึกซึ้งของเขาแล้วก็เอือมระอาสุด ๆ «ฉันบอกแล้วไงว่าเราหายกัน ต่อจากนี้ใครทางใครทาง หลีกไป!»
มือใหญ่ทั้งสองข้างของหลินเซี่ยงหนานจับไหล่หลี่อวี้อิงไว้แน่น น้ำเสียงของเขาเริ่มกระด้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนกัดฟันพูดว่า
«หลี่อวี้อิง ตกลงเธอหมายความว่ายังไง? ต้องให้ฉันทำยังไงเธอถึงจะเลิกก่อเรื่อง?
ไม่จำเป็นอะไร? เธอพูดให้ชัดได้ไหม? ฉันทำอะไรที่เธอรับไม่ได้ขนาดนั้น?
เรื่องลู่อวี้อิ่ง ฉันอธิบายให้เธอฟังแล้วไม่ใช่หรือไง? เธอเป็นลูกสาวท่านผู้การ ฉันเห็นเธอเป็นแค่น้องสาว! ส่วนเหตุผลที่ไม่พาเธอไปอยู่ที่หน่วยทหารด้วย ฉันก็บอกแล้วว่าจู่ ๆ ก็ได้รับภารกิจ!
เธอมาอยู่บ้านเราตั้งแต่อายุ 14 ตระกูลหลินเลี้ยงดูเธอมาสี่ปี อย่างน้อยก็มีความดีความชอบบ้างไม่ใช่หรือ? เธอมีสิทธิ์อะไรพูดว่าเราหายกันแล้ว? แล้วยังจะใครทางใครทางอีก หลี่อวี้อิง อย่ามาท้าทายขีดจำกัดของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า!»