หลี่เฉินหยางรีบยัดเงินกลับเข้าไปในกระเป๋าตัวเอง เหตุผลที่เขามาทำงานที่หอนิทักรรมก็เพราะชาวต่างชาติใจกว้าง บางครั้งทิปที่ได้ในวันเดียวก็เท่ากับค่าแรงทั้งวันของคนทั่วไป
วันนี้เขาตามเด็กสาวคนนี้ไปทั้งบ่าย แต่กลับไม่ได้แม้แต่หนึ่งเหมา เดิมทีคิดว่าวันนี้คงจบแค่นี้แล้ว ไม่นึกเลยว่าจะมีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน
“สหาย เมื่อกี้คุณบอกว่าเป็นนักศึกษาใช่ไหม ตอนนี้ปิดเทอมฤดูร้อนอยู่หรือเปล่า”
หลินจื้ออวี้ใจเต้นวูบ “ใช่ค่ะ ฉันเป็นนักศึกษาสายภาษาอังกฤษของจิงต้า ปิดเทอมจะให้อุดอู้อยู่แต่ในบ้านก็คงไม่ดี เลยคิดว่าจะออกมาเปิดหูเปิดตาบ้าง”
ดวงตาของหลี่เฉินหยางเป็นประกาย ทักษะภาษาต่างประเทศของเขาใช้การไม่ได้ ทุกครั้งที่ต้องต้อนรับแขกชาวต่างชาติจึงอึดอัดมาก
ถ้าดึงหลินจื้ออวี้มาเป็นพวกได้ ต่อไปเวลามีแขกต่างชาติมาที่หอนิทักรรม เขาก็จะแอบเรียกเธอมาช่วยงาน
เด็กสาวคนนี้ดูใจกว้างไม่น้อย ของตอบแทนที่แขกต่างชาติมอบให้ อย่างน้อยก็คงแบ่งให้เขาบ้าง เท่านี้เงินค่าขนมกับค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันก็มีทางออกแล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือ มีเธอคอยช่วย เขาก็จะผ่านช่วงฝึกงานไปได้และได้ตำแหน่งประจำ
“ที่แท้ก็เป็นนักศึกษาหัวกะทิของจิงต้านี่เอง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงเก่งขนาดนี้ ในเมื่อช่วงปิดเทอมคุณว่าง”
“ก่อนเปิดเทอม ถ้าหอนิทักรรมมีเพื่อนชาวต่างชาติมาอีก คุณพอจะมาช่วยงานได้ไหม”
หลินจื้ออวี้ยังไม่ทันได้พูด เขาก็รีบยื่นข้อเสนอจูงใจออกมา
“วางใจเถอะ ไม่ปล่อยให้คุณมาเสียเที่ยวหรอก ข้างนอกเราจะบอกว่าหอนิทักรรมเชิญคุณมาช่วยงานชั่วคราว จะได้ช่วยปิดปากคนที่ชอบพูดจาไร้สาระได้ แถมคุณยังได้เปิดหูเปิดตาและหาเงินเป็นค่าใช้จ่ายด้วย”