ชายชราหันขวับมามองเธอ ชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมาทันที ราวกับได้พบผู้ช่วยชีวิต “ใช่ ๆ! หนูรู้จักภาพนี้เหรอ? ใครเป็นคนวาด? วาดขึ้นในยุคไหน?”
ก่อนหน้านี้หลินจื้ออวี้เคยมาหอนิทักรรมหลายครั้งแล้ว เพียงแต่ก่อนหน้านี้ทักษะการพูดภาษาต่างประเทศของเธอพอ ๆ กับล่ามหนุ่มคนนี้ จึงไม่ได้เข้าไปพูดคุยกับพวกเขา
เธอกวาดตามองภาพบนผนัง แล้วแนะนำด้วยจังหวะการพูดที่พอดี “แน่นอนค่ะ ภาพนี้เป็นภาพสีน้ำมันทิวทัศน์ของฝรั่งเศสในช่วงกลางศตวรรษที่สิบเก้า...”
ชายชราพยักหน้าหงึก ๆ ฟังอย่างตั้งใจ ชาวต่างชาติสูงวัยอีกสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ขยับเข้ามา ตั้งใจฟังเช่นกัน
พอฟังจบช่วงหนึ่ง คนหนึ่งในนั้นก็กระซิบกับเพื่อนเป็นภาษาอังกฤษทันที “โอ้ เด็กสาวคนนี้อธิบายได้ชัดเจนจริง ๆ เก่งกว่าล่ามที่พวกเราฟังเมื่อเช้านี้ตั้งเยอะ”
หลินจื้ออวี้ได้ยินเข้า จึงพูดจนจบช่วงนั้นแล้วหยุดลง
ชายชรารีบพูดขึ้นว่า “หนูพูดต่อได้ไหม? ฉันยังมีคำถามอีกตั้งเยอะ! ไม่ต้องห่วง ฉันจ่ายเงินให้!”
ในใจหลินจื้ออวี้พลันยินดีขึ้นมาเล็กน้อย แบบนี้ก็ทำสำเร็จตามจุดประสงค์แล้วไม่ใช่หรือ?
เธอสังเกตเห็นล่ามที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จึงเปลี่ยนมาพูดภาษาจีนทันที “เอ่อ... แบบนี้จะไม่เหมาะหรือเปล่าคะ!”
หนุ่มคนนั้นไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดเมื่อครู่ของพวกเขาเลยสักนิด
“มีอะไรเหรอ? สหายหญิง เพื่อนชาวต่างชาติพูดอะไรกับคุณหรือ?”
หลินจื้ออวี้ตอบว่า “สหายคะ เพื่อนชาวต่างชาติสองท่านนี้อยากให้ฉันช่วยแปลต่อ แต่ฉันเป็นแค่นักศึกษาที่แวะมาชมนิทรรศการ เกรงว่าจะไม่ค่อย...”
หนุ่มคนนั้นถูมือไปมา ลังเลไม่ถึงสองวินาทีก็ลดเสียงลงพูดกับเธอ
“โธ่... คุณอย่าคิดมากเลยนะครับ สหาย ผมขอร้องคุณล่ะ คุณพอจะช่วยสักหน่อยได้ไหม? สิ่งที่เพื่อนชาวต่างชาติกลุ่มนี้ถามเป็นเรื่องเฉพาะทางเกินไป พื้นฐานภาษาต่างประเทศของผมไม่แน่นพอ รับมือไม่ไหวจริง ๆ