“อาหยาน?” หลีจื่อเมิงถามอย่างงุนงง “หมายถึงเจียงเจ้อเหรอ?”
หนานจือกระแอมเบา ๆ อย่างเขินอาย “เป็นชื่อที่เจียงเจ้อใช้ตอนเด็กน่ะ”
หลินอวี่เซวียนกับอีกสองคนมองหน้ากันไปมา
“พวกเราอยู่กับพี่เจียงทั้งวันทั้งคืนมาตั้ง 3 ปี ยังไม่รู้เลยว่าเขาเคยมีชื่ออื่นด้วย”
เจียงเจ้อยกหางตาขึ้นเล็กน้อย “จือจือบอกว่าอยากเรียกชื่อเล่นที่ไม่เหมือนคนอื่น”
หลีจื่อเมิงเริ่มส่งเสียงแซว “แหม ยังเรียกจือจือด้วยนะ”
เกิ่งเถียนเถียนกับว่านเสี่ยวซานก็มองเธอด้วยสีหน้าล้อเลียน
หนานจือเขินจนต้องส่งสายตาปราม “พวกเธอไปกินกันเถอะ ฉันจะกินที่โรงพยาบาลเป็นเพื่อนอาหยาน”
“จะฉลองทั้งที จะทิ้งเจ้าตัวทั้งสองคนไว้ได้ยังไง?” หลีจื่อเมิงโอบไหล่หนานจือ “ไม่งั้นพวกเรากินหม้อไฟกันเองดีไหม?”
หนานจือหลุบตามองเจียงเจ้อ “ได้ไหม?”
เขายิ้มตอบ “ได้สิ”
พอได้ยินว่าจะกินหม้อไฟ ผู้ดูแลก็อาสาไปซื้อวัตถุดิบด้วยความกระตือรือร้น
ในห้องพักผู้ป่วยจึงเหลือเพียงหนานจือกับเจียงเจ้อสองคน
เธอเข้าไปในห้องน้ำ ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่น เตรียมจะเช็ดหน้าให้เจียงเจ้อ
หนานจือกดไหล่เขาไว้ “มานั่งดี ๆ อย่าขยับ”
เจียงเจ้อยิ้มขำ “เธอปลอบฉันเหมือนเด็กเลยนะ”
เธอวางผ้าขนหนูอุ่น ๆ ลงบนใบหน้าเขา “ฉันมาดูแลนายก็ดีใจไว้เถอะ”
หนานจือเช็ดหน้าให้เขาอย่างพิถีพิถัน พอเช็ดจนเห็นดวงตา สายตาของทั้งคู่ก็สบกันเข้าอย่างจัง
แม้พวกเขาจะไม่ได้มีพิธีสารภาพรัก แต่ต่างก็เข้าใจความรู้สึกของกันและกันแล้ว
ถึงจะรู้ว่าตอนนี้ทั้งคู่เป็นอะไรกัน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเจียงเจ้อในระยะใกล้ขนาดนี้ หนานจือก็ยังอดหน้าแดงไม่ได้