หนานจือพักรักษาตัวในโรงพยาบาลอยู่สามวันก็จัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล แล้วกลับไปเรียนต่อที่โรงเรียน
ลู่เฉิงจ้างคนดูแลมาให้เจียงเจ้อ หนานจือจึงวางใจกลับไปสืบเรื่องโคมระย้าคริสตัลที่ร่วงลงมาได้
ทันทีที่เธอก้าวเข้าประตูโรงเรียน นักเรียนที่เดินผ่านต่างหยุดยืนด้วยความตกตะลึง
“อ้าว หนานจือปลอดภัยดีนี่นา?”
“ได้ยินว่าโคมระย้าคริสตัลในหอประชุมหนักตั้งร้อยกิโลกรัม ตกลงมาแล้วยังไม่เป็นอะไรอีกเหรอ?”
“ฉันเห็นกับตาว่าเธอถูกหามขึ้นเปลนะ”
“พวกเธอไม่รู้กันเหรอ เจียงเจ้อพุ่งขึ้นไปบนเวทีเพื่อปกป้องหนานจือ”
“โอ้โห ถ้านี่ไม่ใช่ความรัก แล้วอะไรถึงจะเรียกว่าความรักล่ะ!”
“โคมหนักขนาดนั้นตกลงมา เจียงเจ้อไม่แหลกเป็นกองเนื้อไปแล้วเหรอ?”
หนานจือได้ยินแล้วชะงักฝีเท้า ก่อนจะถอยกลับไปหยุดตรงหน้าคนพูด
“ตอนนี้เจียงเจ้อสบายดี”
คนพูดสะดุ้งกับท่าทีที่มาอย่างกะทันหันของเธอ แล้วหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง “งั้นก็ดีแล้ว คนยังมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าโชคดีมาก”
คนข้าง ๆ ฉวยโอกาสถามขึ้นว่า “ถ้าอย่างนั้นก็เป็นบุญคุณช่วยชีวิต ต้องตอบแทนด้วยการแต่งงานแล้วมั้ง?”
หนานจือเหลือบมองเขาอย่างเฉยชา ไม่ตอบอะไร แล้วหันหลังเดินไปทางสำนักงานฝ่ายวิชาการ
พอเฝิงซือเหนียนได้ข่าวว่าหนานจือกลับมาโรงเรียน เขาก็ไม่สนว่ากำลังเรียนอยู่ อ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำแล้วแอบออกจากห้องเรียนมา
เมื่อได้ยินว่าหนานจือไปที่สำนักงานฝ่ายวิชาการ เขาจึงไปรออยู่ไกล ๆ ด้านนอกตึกอเนกประสงค์
นักเรียนที่เดินผ่านต่างเล่าเหตุการณ์วันนั้นอย่างออกรส ว่าเจียงเจ้อวิ่งขึ้นไปบนเวทีเพื่อช่วยหนานจืออย่างไร