หนานจือเห็นความคิดเห็นนั้นแล้วใจกระตุกวูบ
เธอแอบเหลือบมองปฏิกิริยาของเจียงเจ้อ
ดูเหมือนเขาจะไม่ได้รับผลกระทบ สีหน้ายังคงเรียบเฉย มีเพียงเปลือกตาที่สั่นไหวเล็กน้อยเผยให้เห็นความกังวลอยู่ราง ๆ
ทั้งที่เห็นชัดว่าใส่ใจอยู่บ้าง แต่ยังทำท่าสงบนิ่ง หนานจือจึงรู้สึกว่าเขาน่ารักขึ้นมานิดหน่อย
เธอไม่มีทางปล่อยให้คนนอกมาดูหมิ่นความรู้สึกที่มีต่อเจียงเจ้อ จึงกดปลายนิ้วของเขาที่กำลังจะเลื่อนหน้าจอลงไว้
หนานจือกดเปิดความคิดเห็นที่เต็มไปด้วยการคาดเดาเจตนาร้าย แล้วลงไปตอบด้วยตัวเอง
【ฉันไม่เคยยอมให้ศีลธรรมหรือความผูกพันมาบีบบังคับ ฉันเลือกทำตามใจตัวเองเท่านั้น
คนจิตใจมืดมนอย่างคุณ มองอะไรก็มืดไปหมด】
เธอกดส่งคำตอบแล้วก็รู้สึกโล่งอกสบายใจไปทั้งตัว
หนานจือเชิดคางขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังอวดผลงานกับเจียงเจ้อ แต่ลำคอที่ยังไม่หายดีพลันเจ็บแปลบขึ้นมา
เธอหดคอด้วยความเจ็บ
เจียงเจ้อเอื้อมมือมาลูบต้นคอด้านหลังของเธออย่างจนใจ ปลายนิ้วอุ่น ๆ ถูไล้เบา ๆ
ความอบอุ่นจากมือเขาทำให้ต้นคอของหนานจือร้อนผ่าว เสียงอ่อนโยนชวนให้ใจละลายของเขาดังข้างหู “ฉันไม่ได้คิดจริงจังกับคำพูดของเขาหรอก”
ความร้อนลามไปถึงใบหู เพียงเจียงเจ้อก้มตามองก็เห็นได้ชัด
เขาหลุบแพขนตาลงครึ่งหนึ่ง แววขบขันในดวงตาปิดบังไว้ไม่มิด
ห้องผู้ป่วยที่เมื่อครู่ยังครึกครื้นพลันเงียบลงทันที
หนานจือเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย มองไปยังทุกคน
คนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้าล้อเลียนไปในทางเดียวกัน
เธอเขินจนตบมือเจียงเจ้อเบา ๆ “อาเหยียน ฉันไม่เจ็บแล้ว หยุดได้แล้วนะ”