บนโต๊ะอาหาร หนานอันผิงกับเย่หรงต่างแย่งกันคุยกับเจียงเจ้อ
หูของหนานจือแทบไม่ได้พักเลย
เธอลอบมองเจียงเจ้อ เขาไม่ได้แสดงท่าทีรำคาญออกมาแม้แต่น้อย สีหน้าอ่อนโยน ถามอะไรก็ตอบได้หมด
หนานอันผิงกับเย่หรงจึงยิ่งมองเจียงเจ้อด้วยแววตาชื่นชม
หนานจือคิดว่าอีกเดี๋ยวพวกเขาคงพูดเรื่องหมั้นหมายให้ทั้งคู่แน่
แต่พออาหารเย็นจบลง ทั้งสองก็ลุกขึ้นเก็บจานชามไปห้องครัวอย่างรู้งาน ก่อนปิดประตูกระจกดังปัง
หนานจือกระแอมเบา ๆ ทำลายบรรยากาศเงียบงัน «อาเหยียน ไปที่ห้องกับฉันหน่อยสิ ฉันบอกแล้วว่ามีของจะให้»
เจียงเจ้อยกหางตาขึ้นเล็กน้อย «ได้สิ»
ห้องของหนานจือไม่ได้กว้างนัก แต่ตกแต่งอย่างอบอุ่น ทั้งรูปแบบและการจัดวางล้วนเป็นไปตามรสนิยมของเธอ
ตั้งแต่ก้าวเข้ามา เจียงเจ้อก็ยืนอยู่ตรงประตูไม่ขยับไปไหน
เขาดูเก้อเขินอยู่บ้าง เปลือกตาหลุบต่ำ มองแต่พื้น
เห็นท่าทางของเขาแล้วหนานจือก็อดขำไม่ได้ เธอจูงเขาไปนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะหนังสือ
«รอแป๊บนะ»
เธอหันไปเปิดตู้เสื้อผ้า ดึงลิ้นชักชั้นล่างออก แล้วหยิบกล่องสีชาดใบหนึ่งออกมา
หนานจือซ่อนกล่องไว้ด้านหลัง ก่อนยิ้มให้เจียงเจ้ออย่างมีลับลมคมใน
«ลองทายดูสิว่าอะไร»
เขาเห็นเพียงลาง ๆ ว่าเป็นกล่องใบหนึ่ง «จือจือจะให้ของที่มีค่ามากกับผมใช่ไหม»
เธอวางกล่องลงบนฝ่ามือของเจียงเจ้อ แก้มแดงระเรื่อ
«เปิดดูสิ»
ปลายนิ้วของเจียงเจ้อไล้ไปตามตัวกล่อง สัมผัสเรียบเนียนไร้ตำหนิ ทำจากไม้ฮวาหลี่เหลืองชั้นดี
เขาเปิดฝา บนเบาะรองนุ่มมีหยกพกสีขาวผ่องใสชิ้นหนึ่งวางอยู่เงียบ ๆ ลวดลายเป็นนกยวนยางคู่หนึ่ง