ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ หยาดฝนกระหน่ำกระจกหน้าต่างรถจนเกิดเสียงเปาะแปะ
หนานจือมองออกไปนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง “นี่เป็นพายุฝนฤดูใบไม้ผลิครั้งแรกของเมืองหลวงเลยนะ”
เจียงเจ้อตอบรับในลำคอ “พยากรณ์อากาศบอกว่าฝนจะตกต่อเนื่องสามวัน”
เธอถอนหายใจ “สองสามวันนี้ไปเรียนคงลำบากอีกแล้ว”
โทรศัพท์สั่นติดกันหลายครั้ง
หนานจือก้มมอง กลุ่มแชตหอพักกำลังคุยกันอย่างออกรส
เธอแตะเข้าไปดูอย่างสงสัย
ว่านเสี่ยวซาน: 【จือจือ ทายสิว่าพวกเราเห็นใคร】
หลีจื่อเมิงอดกลั้นความตื่นเต้นไม่ไหว รีบพิมพ์ออกมา: 【เฝิงซือเหนียนตะโกนเรียกชื่อเธออยู่ใต้หอพักเราแน่ะ】
เกิ่งเถียนเถียน: 【จุ๊ ๆ คนแทบทั้งตึกชะโงกหน้าออกมาดูเรื่องสนุกกันหมดแล้ว】
ว่านเสี่ยวซาน: 【จือจือ อีกนานไหมกว่าจะถึง】
หลีจื่อเมิง: 【ฉันอดใจรอดูพวกเธอตบหน้าเขาแรง ๆ ไม่ไหวแล้ว!】
เกิ่งเถียนเถียนส่งคลิปวิดีโอมา เฝิงซือเหนียนยืนตากพายุฝนอยู่ใต้หอพัก ตะโกนเรียกชื่อหนานจือซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หนานจือขมวดคิ้วขณะกดออกจากคลิป
【คราวหลังอย่าเอาขยะพรรค์นี้มาเทลงกลุ่มอีก เหม็นไปหมด】
เจียงเจ้อได้ยินเสียงจากคลิปด้วย น้ำเสียงทุ้มต่ำลง “เฝิงซือเหนียนเหรอ”
หนานจือไม่ได้คิดจะปิดบัง “อืม เขาอยู่ใต้หอพักเรา ตะโกนอยู่นั่นว่าอยากเจอฉัน”
เจียงเจ้อเหยียบคันเร่งหนักขึ้นเล็กน้อย
เธอสะดุ้ง “ฝนตก ขับช้า ๆ หน่อยสิ”
“รถมีระบบป้องกันลื่นไถลอย่างดี” เขาหัวเราะเสียงเบา “จะปล่อยให้เพื่อนร่วมชั้นตากฝนนานจนเป็นหวัดได้ยังไง”
หนานจือรู้สึกว่าความเจ้าเล่ห์ของแฟนหนุ่มกำลังเผยออกมาทีละน้อย