หลังจากส่งพวกเขากลับไปแล้ว หนานจือก็กลับเข้าห้องพักผู้ป่วย
ใบหน้าเจียงเจ้อซีดเผือด ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ เธอรีบเดินเข้าไปหา
“อาเหยียน เป็นยังไงบ้าง?”
เขาลืมตาขึ้น แววตาเผยความเจ็บปวดเล็กน้อย “จือจือ ฉันเจ็บนิดหน่อย”
หนานจือขมวดคิ้ว “หันหลังมา ถอดเสื้อสิ ฉันจะดูแผลให้”
เจียงเจ้อทำตาม หันหลังให้เธอ ก่อนจะใช้มือขวาแกะกระดุมอย่างยากลำบาก
เธอทำได้เพียงมองเขาค่อย ๆ ถอดเสื้ออย่างเชื่องช้า ไม่กล้ายื่นมือเข้าไปช่วย
เขาค่อย ๆ ถอดเสื้อออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแข็งแรงเป็นมัดอย่างชัดเจน กล้ามเนื้อหัวไหล่เป็นรูปทรงได้สัดส่วน เต็มไปด้วยพละกำลัง
นี่เป็นครั้งแรกที่หนานจือเห็นเขาถอดเสื้อ เผยท่อนบน แม้แผ่นหลังเกือบทั้งแถบจะถูกพันด้วยผ้าพันแผล เธอก็ยังเขินจนหน้าแดง
เธอหลับตา ไม่กล้ามองต่อ
ทำไมตอนใส่เสื้อถึงดูผอมบาง พอถอดแล้วกลับมีกล้ามเนื้อขนาดนี้นะ?
“จือจือ?”
เมื่อสังเกตว่าไม่มีความเคลื่อนไหวจากด้านหลังอยู่นาน เจียงเจ้อจึงเรียกเธอ
หนานจือลืมตาพรึ่บ ใบหน้าร้อนผ่าวยิ่งกว่าตอนกินหม้อไฟเสียอีก
เธอตอบเสียงเบา “...ฉันอยู่นี่”
“หรือจะให้ฉันเรียกพยาบาลมาช่วยเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ดี?”
เจียงเจ้อไม่ได้เปิดโปงว่าเธอเขินจนพยายามหลบเลี่ยง เขาหัวเราะเบา ๆ “ได้”
หนานจือไปตามพยาบาลที่เคาน์เตอร์เพื่อให้มาช่วยเปลี่ยนยา
พยาบาลถือถาดเดินตามเธอกลับเข้าห้องพักผู้ป่วย
พอเห็นเจียงเจ้อที่ไม่ได้สวมเสื้อท่อนบน พยาบาลก็ยืนตรงประตูแล้วกระซิบกับหนานจือ “น้องสาว แฟนเธอหุ่นดีไม่เบาเลยนะ”
สายตาหนานจือเลื่อนไปหยุดอยู่บนตัวเจียงเจ้ออย่างห้ามไม่อยู่