หนานจือนิ่งเงียบไป จริง ๆ แล้วเธอมองไม่ออกว่าประเด็นสำคัญที่ว่านเสี่ยวซานพูดถึงคืออะไร
เธอแค่รู้สึกว่ารูปนี้ถ่ายออกมาสวยดี
“ที่เสี่ยวซานวิเคราะห์มาก็มีเหตุผลนะ” เกิ่งเถียนเถียนคล้อยตาม “เจียงเจ้อถ่ายได้ใส่ใจมาก”
หลีจื่อเมิงหัวเราะหึ “แน่นอนอยู่แล้ว คนในรูปคือจือจือนี่นา!”
หนานจือเก็บโทรศัพท์ “ฉันจะกลับหอแล้ว”
“จะกลับได้ยังไง?” หลีจื่อเมิงคว้าแขนเธอไว้ “โทษฐานที่แอบหนีกลับก่อนกลางคัน ต้องมาเล่นปาหิมะกับพวกเราก่อน!”
หนานจือถูกลากเข้าไปร่วมวงอย่างไม่เต็มใจ เล่นหยอกล้อกับพวกเธออยู่กว่าชั่วโมงถึงค่อยกลับ
เสื้อผ้าของเธอเปียกชุ่มไปด้วยหิมะที่ละลาย แม้แต่ผ้าพันคอของเจียงเจ้อก็ไม่รอด
หนานจือลูบสัมผัสเนื้อผ้า เป็นขนแกะ ซักน้ำไม่ได้
เธอถอนหายใจเบา ๆ ทำได้เพียงส่งไปร้านซักแห้ง
หนานจือพับผ้าพันคอใส่ถุง ตั้งใจว่าจะไปร้านซักแห้งนอกมหาวิทยาลัยหลังเรียนช่วงบ่ายเสร็จ
หลังอาบน้ำร้อน เธอก็ส่งรูปให้พ่อแม่ดู
【กลุ่มสองรุมหนึ่ง ช่วยกันดูแลลูกสาว】
หนานอันผิง：【ลูกสาวคนดีของพ่อสวยเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลย!】
เย่หรง：【ทำไมแม่รู้สึกว่าวิธีถ่ายรูปแบบนี้ไม่เหมือนฝีมือผู้หญิงเลยนะ?】
หนานจือรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย รีบพิมพ์ตอบ：【แม่ นี่แม่กำลังเหยียดเพศนะ ผู้หญิงก็ถ่ายรูปสวย ๆ ได้เหมือนกัน!】
เย่หรง：【ไม่ใช่เรื่องสวยไม่สวยหรอก วิธีถ่ายรูปของผู้ชายกับผู้หญิงมันต่างกันอยู่แล้ว】
【รูปนี้เน้นตัวคนเป็นหลัก มีโอกาสสูงว่าคนถ่ายเป็นผู้ชาย】
【อีกอย่าง แม่ก็แค่วิจารณ์ตามความจริง ลูกจะร้อนตัวทำไม? แม่พูดถูกเหรอ?】
หนานจือนิ่งเงียบ
ความช่างสังเกตของแม่แท้ ๆ น่าทึ่งจริง ๆ