“เป็นอะไรไป?”
เสียงของเจียงเจ้อดึงความคิดของหนานจือกลับมา เธอเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาอ่อนโยนของเขา
เปลือกตาเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ “แค่จู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องบางอย่าง เลยใจลอยไปหน่อย”
เขารับถุงจากหนานจือมา มันเป็นถุงหูหิ้วสีชมพูของเฮลโลคิตตี
หนานจือก้มหน้าลงอย่างกระอักกระอ่วน “ถุงที่เอาไปให้ร้านซักแห้งดันถูกเจ้าของร้านยึดไว้ ฉันเลยต้องหาถุงจากร้านเค้กครั้งก่อนมาใช้ชั่วคราว”
ถุงใบนั้นเป็นของแบรนด์เล็ก ๆ จากต่างประเทศที่เธอชอบมาก แถมเพิ่งออกคอลเลกชันใหม่ เจ้าของร้านคงเห็นว่ามีราคา เลยยึดเอาไว้เองเสียแปดส่วน
เจียงเจ้อเอ่ยเสียงนุ่ม “ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือ”
วันนี้ลมแรงมาก หนานจือถูกลมหนาวบาดผิวจนแก้มชา ปลายจมูกแดงระเรื่อ “รุ่นพี่เจียง งั้นฉันกลับก่อนนะคะ”
เขาตอบรับว่าได้ แล้วเงียบ ๆ มองเธอกระทืบเท้าเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น เดินจากไป
วันนี้หนานจือสวมเสื้อคลุมขนแกะสีขาว มองไกล ๆ คล้ายกระต่ายขนฟูตัวน้อย
เจียงเจ้อหลุบตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มจาง ๆ แต้มอยู่ในดวงตา
เขาไม่ได้คิดปกปิดอะไร ถือถุงสีชมพูเดินขึ้นตึกไปทั้งอย่างนั้น
นักศึกษาที่เดินผ่านต่างหันกลับมามองถุงในมือเขาด้วยความประหลาดใจ หลายคนยังถ่ายรูปเก็บไว้ด้วย
มีคนอัปโหลดรูปลงเว็บบอร์ด
【ช็อก! ถุงหูหิ้วเฮลโลคิตตีโผล่ในมือหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัย สงสัยกำลังมีแฟน!】
กระทู้ถูกดันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
【ทำไมผู้ชายใช้ของสีชมพูแล้วต้องโดนหาว่ามีแฟนด้วยล่ะ ผู้ชายจะมีหัวใจแบบสาวน้อยบ้างไม่ได้หรือไง?】
【แต่ดอกไม้บนยอดเขาสูงอย่างเจียงเจ้อ ดูยังไงก็ไม่น่าเป็นคนมีหัวใจแบบสาวน้อยนะ】