หนานจือได้ยินดังนั้น ก็เหลือบมองเฝิงซือเหนียนอย่างมีความหมาย
ตอนนี้เงินของไป๋เวยก็เป็นของเขาทั้งหมดไม่ใช่หรือ?
เฝิงซือเหนียนถูกเฝิงฉีตัดแหล่งเงินทุน เงินเก็บของเขามีไม่มาก อีกไม่นานก็คงถูกใช้จนหมด
แต่ไป๋เวยกลับบอกอย่างใจกว้างว่าจะซื้อชิ้นใหม่จากงานประมูลให้เธอ ซึ่งคงต้องใช้เงินไม่น้อย
เป็นไปตามคาด สีหน้าของเฝิงซือเหนียนดูย่ำแย่ลง เขาดึงไป๋เวยไว้ “เวยเวย หนานจือแค่อยากได้ชิ้นของเธอคืนเท่านั้น”
ไป๋เวยแค่อยากอวดหนานจือว่าเฝิงซือเหนียนยอมยกเงินทั้งหมดให้เธอเก็บ ไม่ได้คิดจะชดใช้ชิ้นใหม่ให้จริง ๆ
แต่เฝิงซือเหนียนกลับไม่ไว้หน้าเธอต่อหน้าหนานจือ เธอจึงโกรธขึ้นมาทันที สะบัดมือเขาออก แล้วพูดเสียงน้อยใจว่า “ซือเหนียน คุณเสียใจที่เอาเงินทั้งหมดมาให้ฉันเก็บแล้วใช่ไหม?”
ถ้าอยู่กันตามลำพัง เฝิงซือเหนียนคงปลอบเธออย่างใจเย็น แต่หนานจือยังอยู่ตรงนี้ แถมยังทำท่าทางเหมือนกำลังดูเรื่องสนุก ยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจ
“เวยเวย ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ข้างนอกหนาว เรากลับกันก่อนเถอะ”
แผลของเขายังไม่หายดี แต่ก็ขัดใจไป๋เวยไม่ได้เมื่อเธอบอกว่าอยากกลับมาเดินเล่นที่มหาวิทยาลัยและดูหิมะ เขาจึงออกมากับเธอ
เขาแค่ไม่คิดว่าจะเจอหนานจือ
ไป๋เวยเพิ่งนึกได้ว่าเฝิงซือเหนียนยังเป็นคนป่วย ความโกรธจึงลดลงไปครึ่งหนึ่ง เธอประคองเขาอย่างเป็นห่วง “เรากลับโรงพยาบาลกันก่อนเถอะ”
ตอนเจียงเจ้อกลับมาพร้อมวัสดุ เขาก็เดินสวนกับทั้งคู่พอดี
เขาเพียงเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเดินผ่านไปหาหนานจือ “ผมเก็บกิ่งไม้มา 2 กิ่ง แล้วก็หินอีกนิดหน่อย”