เฝิงซือเหนียนเฝ้าไป๋เวยทั้งคืน
ตอนที่เธอตื่นขึ้นมาเห็นเฝิงซือเหนียนนอนฟุบอยู่ข้างเตียง ก็ซาบซึ้งจนเบ้าตาร้อนผ่าว
ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เส้นเลือดฝอยในดวงตาสีแดงก่ำเห็นได้ชัดเจน แสดงว่าเมื่อคืนนอนหลับไม่สนิทเลย
ไป๋เวยเอ็นดูลูบใบหน้าเขา “ซือเหนียน ตอนคุณเข้าโรงพยาบาล ฉันเฝ้าคุณ ตอนนี้คุณกลับมาเฝ้าฉันแล้ว”
เฝิงซือเหนียนหน้าตาอิดโรย สภาพอ่อนล้าเต็มที “เวยเวย คุณทำให้ฉันเกือบตายแน่ะ”
เธอคิดว่าเขาเป็นห่วงตัวเอง ความรู้สึกสุขก็เอ่อล้น “แค่ไส้ติ่งอักเสบ ไม่ใช่การผ่าตัดที่เสี่ยงอะไรมาก มองดูคุณตกใจไปได้”
แต่เฝิงซือเหนียนกลับกระพือเปลือกตาลง
เมื่อคืนเขาฝัน ฝันว่าตัวเองกลับไปตอนอายุหกขวบ ร้องไห้คุกเข่ากลางถนนอ้อนวอนให้คนผ่านไปมาช่วยหนานจือ
สุดท้ายมีคนขับรถใจดีคนหนึ่งพาทั้งสองคนไปส่งโรงพยาบาล
เฝิงซือเหนียนยืนอยู่ทางเดิน ฟังคำศัพท์เฉพาะทางที่คุณหมอพูดไม่เข้าใจ ได้ยินแว่วๆ เพียงไม่กี่คำ “ร้ายแรงมาก” “อาจทำให้เสียชีวิต” ตอนนั้นก็ตกใจจนร้องไห้ออกมา
พยาบาลปลอบเขาอยู่นาน ปลอบว่าหนานจือถูกส่งมาหาหมอทันเวลา ไม่มีอันตรายถึงชีวิตแล้ว เขาถึงค่อยๆ หยุดร้องไห้
เฝิงซือเหนียนเฝ้าอยู่หน้าเตียงหนานจือทั้งคืน ไม่ว่าพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายจะปลอบอย่างไรก็ไม่ยอมไป
เขาแค่อยากเห็นหนานจือลืมตาตื่นด้วยตัวเอง เขากลัวว่าถ้าหลับตา เธอจะหายไปต่อหน้าต่อตา
ช่วงหลังเที่ยงคืน หนานอันผิงทนดูต่อไปไม่ไหว ให้เขาไปพักที่ห้องผู้ป่วยข้างๆ พอหนานจือฟื้นจะรีบบอกเขาทันที