ว่านเสี่ยวซานไม่ได้แปลกใจที่เธอสังเกตเห็นได้เร็วขนาดนี้ จึงถามพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ว่า “รู้ตัวแล้วเหรอว่าตัวเองรู้สึกยังไง?”
หนานจือสงบลง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ “ฉันรู้สึกดีด้วยไม่น้อย แต่บางทีอาจยังไม่ถึงขั้นชอบ เจียงเจ้อเป็นคนดี ฉันชอบความรู้สึกสบายใจเวลาอยู่กับเขา
แต่ส่วนใหญ่แล้ว ฉันชอบอยู่คนเดียวมากกว่า ชอบความสงบตอนอ่านหนังสือ
สำหรับฉัน เขาพิเศษกว่าคนอื่นจริง ๆ ตอนเขาอยู่ข้าง ๆ ฉันจะรู้สึกอุ่นใจและมีความสุข แต่ตอนที่เขาไม่อยู่ ฉันก็ยังมีสิ่งที่อยากทำ ไม่ได้คิดถึงเขาในเวลาว่างจากงานยุ่ง ๆ”
ว่านเสี่ยวซานตั้งใจฟังจนจบ ก่อนจะพยักหน้าราวกับคาดไว้แล้ว “จือจือยังมีเหตุผลเหมือนเดิมจริง ๆ แม้แต่เรื่องความรักก็ยังเป็นแบบนี้ แต่กว่าจะไปถึงขั้นต่อไปก็แค่เรื่องของเวลาใช่ไหมล่ะ? อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้ต่อต้านเขา”
แววตาของหนานจืออ่อนลง “ใช่ ฉันไม่ได้ต่อต้านเขา ฉันจะปล่อยให้ความสัมพันธ์ค่อย ๆ พัฒนาไปตามธรรมชาติ ไม่เกี่ยวว่าเขาจะชอบฉันหรือเปล่า”
ที่จริงว่านเสี่ยวซานอยากถามว่า แล้วถ้าเจียงเจ้อชอบเธอล่ะ?
แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอก็กลืนมันกลับลงไป
เธอเชื่อว่าหนานจือจะค้นพบด้วยตัวเอง
เมื่อเทียบกับการได้รู้ผ่านปากคนอื่น หนานจือคงชอบความรู้สึกใจเต้นวูบในวินาทีที่รู้ความจริงมากกว่า
ว่านเสี่ยวซานลุกขึ้น “จือจือ รีบพักผ่อนเถอะ”
หนานจือนอนลงแล้วดึงผ้าห่มขึ้น “อืม ราตรีสวัสดิ์”
ไฟในห้องดับลง แต่เธอกลับยังไม่ง่วง จ้องเพดานอยู่ท่ามกลางความมืดอย่างเหม่อลอย