พวกเธอถ่ายรูปกันไม่น้อยในป่าท้อ คนอื่น ๆ กลัวว่ายาของหนานจือจะหมดฤทธิ์เสียก่อน จึงไม่ได้แวะอยู่นานและมุ่งหน้าไปยังจุดหมายต่อไปทันที
ทุกครั้งที่หนานจือไปถึงสถานที่ท่องเที่ยว สิ่งแรกที่ทำคือถ่ายรูปส่งให้เจียงเจ้อ
เขามักตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว บอกว่าสวยมาก
ตั้งแต่หนานจือหยุดถ่ายรูปในป่าท้อ ว่านเสี่ยวซานก็สังเกตเห็นว่าเธอกำลังส่งข้อความหาใครบางคน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเจียงเจ้อ
เธอขยับเข้าไปใกล้ เหลือบมองแล้วหัวเราะแซว “อุ๊ย เจียงเจ้อนี่รู้จักเติมพลังใจให้คนอื่นดีเหมือนกันนะ ไม่เคยทำให้คนหมดอารมณ์เลย”
หนานจือยิ้มจนดวงตาโค้ง “เขาก็เป็นคนแบบนี้แหละ ภายนอกเย็นชาแต่ข้างในอบอุ่น จริง ๆ แล้วใส่ใจคนมาก”
ว่านเสี่ยวซานสะกิดแขนเธอ “ไม่ค่อยได้ยินเธอชมใครเลยนะ แต่คนที่ได้ยินเธอชมมากที่สุดกลับเป็นเจียงเจ้อ”
รอยยิ้มของหนานจือนุ่มนวลขึ้น ทว่าไม่ได้ต่อบทสนทนา
ว่านเสี่ยวซานเข้าใจดี จึงเลิกคิ้วอย่างมีเลศนัย ทุกอย่างกระจ่างอยู่แล้วโดยไม่ต้องพูดออกมา
การเดินทางสองวันหนึ่งคืนใกล้สิ้นสุดลงแล้ว ทั้งสี่คนกลับถึงเมืองหลวงในบ่ายวันอาทิตย์
เมื่อกลับถึงหอพัก เกิ่งเถียนเถียนก็ร้องขึ้นว่า “ว้าว ไม่คิดเลยว่าตอนพวกเราไปเที่ยวข้างนอก ช่วงทัศนศึกษาจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นด้วย”
หลีจื่อเมิงถามอย่างใคร่รู้ “เรื่องใหญ่อะไรเหรอ?”
เกิ่งเถียนเถียนส่งกระทู้ที่เพิ่งเห็นในเว็บบอร์ดเข้ากลุ่ม “พวกเธอดูสิ”
หนานจือหยุดจัดกระเป๋า แล้วเปิดดูด้วย