เดือนมีนาคมเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ เป็นช่วงที่อากาศเหมาะแก่การออกไปเที่ยว
สาว ๆ ทั้งสี่คนในหอพักของหนานจือไม่ได้เข้าร่วมทริปฤดูใบไม้ผลิที่มหาวิทยาลัยจัดขึ้น หลังเก็บสัมภาระเรียบร้อย พวกเธอก็ออกเดินทางไปเมืองอาร์ในบ่ายวันศุกร์
ไม่มีใครในกลุ่มมีใบขับขี่ จึงต้องล้มเลิกความคิดที่จะขับรถเที่ยวกันเอง
จุดหมายของทั้งสี่คนคือเมืองจิ่นเฉิงในเมืองอาร์ ทุกเดือนมีนาคมเป็นช่วงที่ดอกท้อบานสะพรั่ง นักท่องเที่ยวที่เดินทางไปชมดอกไม้ในจิ่นเฉิงจึงมีไม่ขาดสาย
เดิมทีเกิ่งเถียนเถียนกับอีกสองคนตั้งใจจะออกเดินทางแต่เช้าวันเสาร์ ทว่าหนานจือคิดว่าช่วงสุดสัปดาห์คงมีคนออกมาเที่ยวไม่น้อย ออกเดินทางล่วงหน้าไว้ก่อนย่อมดีกว่า
พวกเธอจองโรงแรมไว้ตั้งแต่ตัดสินใจว่าจะไปจิ่นเฉิง แต่พอไปถึงกลับได้รับแจ้งว่าราคาห้องพักขึ้นแล้ว ต้องจ่ายส่วนต่างเพิ่ม ไม่อย่างนั้นจะเช็กอินไม่ได้
หนานจือได้ยินแล้วกลับหัวเราะออกมา “ขึ้นราคาเอาตามใจชอบแบบนี้ ไม่ดูเสียก่อนหรือว่าพวกเราเรียนสาขาอะไร”
เธอหยิบบัตรนักศึกษาออกมาเปิด แล้วชี้ไปที่ช่องสาขาวิชา “นิติศาสตร์”
สีหน้าหยิ่งผยองของพนักงานต้อนรับพลันเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง
เธอฝืนยิ้มอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “รบกวนทุกท่านรอสักครู่นะคะ เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ ขอปรึกษาผู้จัดการก่อนค่ะ”
พนักงานต้อนรับรีบโทรหาผู้จัดการ พออีกฝ่ายได้ยินว่าลูกค้าที่มาคือนักศึกษานิติศาสตร์ ก็รีบร้อนมาถึง
ผู้จัดการประสานมือไว้ตรงหน้า ยิ้มพลางกล่าวว่า “ขออภัยคุณผู้หญิงทั้งสี่ท่าน ตอนนี้ห้องพักมีจำกัด หากเข้าพักวันนี้ก็ต้องคิดราคาตามราคาของวันนี้ คือห้องมาตรฐานคืนละ 788 หยวนครับ”