br />เพราะมีรถรับส่ง หนานจือจึงไม่ได้พกบัตรประชาชนมาด้วย ทำให้ไม่สามารถเข้าพักที่โรงแรมได้
“ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง ที่นอกมหาวิทยาลัยมีอพาร์ตเมนต์ว่างอยู่หลังหนึ่ง เราไปพักที่นั่นชั่วคราวหนึ่งคืนได้” เจียงเจ้อพูดต่อ “ที่นั่นมีห้องเดียว เธอพักที่นั่น ส่วนผมมีบัตรประชาชน จะไปพักที่โรงแรม”
นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้ หนานจือจึงไม่ปฏิเสธ “ขอบคุณค่ะรุ่นพี่”
เธอพบว่าตราบใดที่มีเจียงเจ้ออยู่ ไม่ว่าเจอเรื่องไม่คาดฝันอะไรก็ล้วนมีวิธีแก้ไข ไม่ต้องกังวลอะไรเลยทั้งสิ้น
หนานจือนึกถึงตอนอายุสิบหกปี ที่ไปสวนสนุกกับเฝิงซือเหนียน รถยางระเบิดกลางทาง เขายังตำหนิลุงหวังยกใหญ่
วันนั้นเป็นวันเสาร์ เรียกรถยากมาก เฝิงซือเหนียนบอกว่าเดินไปที่เหลือเอง
ที่จริงวันนั้นหนานจือไม่อยากออกไปไหน เธอปวดท้องประจำเดือน แต่ก็ปฏิเสธคำชวนของเฝิงซือเหนียนไม่ได้ เขาบอกว่าวันเกิดควรมีพิธีรีตองหน่อย
วันนั้นเธอเดินกว่าหนึ่งชั่วโมงถึงถึงที่ ขาเมื่อยล้าไปหมด ระหว่างทางผ่านร้านขายยาก็ซื้อยาแก้ปวดมากินถึงบรรเทาอาการลง
เฝิงซือเหนียนเพิ่งรู้ที่หลังว่าเธอไม่สบาย รู้สึกผิดและขอโทษเธออยู่ยี่สิบนาที เธอใจอ่อนก็ให้อภัย
ในสายตาเขา เธอเป็นคนที่คุยง่ายมาตลอด แม้แต่ละครั้งที่โกรธจะนานไม่เท่ากัน แต่ขอแค่ตั้งใจง้อ สุดท้ายเธอก็จะยอมให้อภัย