ค่ำคืนต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศยังไม่อุ่นนัก
หนานจือสวมกระโปรง ลมเย็นที่พัดลอดขึ้นมาจากปลายเท้าทำให้ความหนาวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เธออดหดคอด้วยความสะท้านไม่ได้
เจียงเจ้อสังเกตเห็น จึงวางตะเกียบลง “ใกล้ได้เวลากลับแล้ว กลับกันไหม?”
เธอถูฝ่ามือเพื่อให้เกิดความอุ่น ก่อนจะเป่าลมหายใจออกเบา ๆ “ได้”
ตอนออกจากร้าน ทั้งสองนั่งลิฟต์ชมวิว จึงไม่ได้ผ่านบริเวณโถงใหญ่
ไป๋เวยกินเสร็จมานานแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ยินเฝิงซือเหนียนพูดว่าจะกลับ
เธอรอจนเริ่มหมดความอดทน “ซือเหนียน ยังไม่กลับอีกเหรอ?”
เฝิงซือเหนียนรู้สึกแปลกใจ ผ่านมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นหนานจือกับเจียงเจ้อออกมา
เขามองไปยังบริเวณกลางแจ้ง ที่นั่งซึ่งทั้งสองเคยนั่งอยู่ก่อนหน้านี้ว่างเปล่า
เฝิงซือเหนียนขมวดคิ้ว แล้วเรียกพนักงานที่กำลังเก็บโต๊ะอยู่ข้าง ๆ “ลูกค้าตรงบริเวณกลางแจ้งกลับไปแล้วหรือ?”
แม้พนักงานจะไม่เข้าใจว่าเขาถามถึงลูกค้าคนอื่นไปทำไม แต่ก็ยังตอบอย่างสุภาพ “พวกเขาขึ้นลิฟต์ชมวิวออกไปแล้วครับ”
สีหน้าเฝิงซือเหนียนหม่นลงเล็กน้อย “เวยเวย ไปกันเถอะ”
พอเห็นว่าทั้งสองกำลังมุ่งหน้าไปยังบริเวณกลางแจ้ง พนักงานก็รีบเข้ามาขวางไว้
“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงครับ คืนนี้บริเวณกลางแจ้งถูกจองไว้จนถึงเที่ยงคืน ลูกค้าท่านอื่นเข้าไปไม่ได้ครับ”
เฝิงซือเหนียนขมวดคิ้ว “ลิฟต์ชมวิวของร้านคุณให้เฉพาะคนที่จองพื้นที่ขึ้นได้ด้วยหรือ?”
พนักงานอธิบาย “ไม่ใช่อย่างนั้นครับ เพียงแต่ลิฟต์กำลังลงอยู่ ต้องรอให้ลิฟต์กลับขึ้นมาก่อนถึงจะใช้ได้ครับ”