หนานจือนอนหลับสนิท ในความฝันเธออยู่ท่ามกลางป่าท้อผืนหนึ่ง
ในฝันเธอไม่ได้แพ้เกสรดอกไม้ จึงสูดกลิ่นหอมของดอกท้อได้อย่างเต็มที่
เธอเดินลึกเข้าไปในป่าท้อ แล้วเห็นชายในชุดขาวคนหนึ่งนอนอยู่บนกิ่งไม้ไม่ไกล
หนานจือมองใบหน้าเขาไม่ชัด แต่ในใจกลับมีแรงปรารถนาอย่างรุนแรงผลักดันให้เธอเข้าไปใกล้
เธอหยุดยืนใต้ต้นไม้ เงยหน้ามองเขา
ลมแรงพัดกรูเข้ามา กลีบดอกไม้ปลิวว่อนบดบังสายตาของหนานจือ ทำให้มองใบหน้าของคนคนนั้นไม่ชัด
เมื่อลมค่อย ๆ สงบ กลีบดอกไม้ก็ปลิวกระจายไป
เธอยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว กำลังจะมองใบหน้าอีกฝ่ายให้ชัด พลันมีเสียงทุ้มใสแว่วข้างหู
“หนานจือ?”
หนานจือลืมตาพรึ่บ ใบหน้าของเจียงเจ้อค่อย ๆ ซ้อนทับกับรูปร่างของชายในฝันก่อนที่ความฝันจะเลือนหายไป
มือที่เธอยกค้างไว้ชะงักอยู่กลางอากาศ
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก หนานจือได้กลิ่นหอมเย็นเข้มข้นของไม้จันทน์จากตัวเขา รวมถึงกลิ่นดอกท้อจาง ๆ ที่คล้ายกับในฝัน
ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ ก่อนจะกะพริบตาถี่ ๆ อย่างตื่นตระหนก
เจียงเจ้อมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาใสกระจ่างของเธอได้อย่างชัดเจน ลำคอพลันตึงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวกลับไปด้านหลัง
หนานจือชักมือกลับอย่างกระอักกระอ่วน “ขอโทษนะ ฉันเผลอหลับไป”
ในรถไม่ได้เปิดไฟ มีเพียงแสงไฟจากหน้าโรงเรียนส่องเข้ามา เธอจึงไม่เห็นใบหูของเจียงเจ้าที่แดงระเรื่อ
เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ออก “ฉันเรียกเธอหลายครั้งแต่เธอก็ไม่ตื่น เลยนึกว่าไม่สบาย พอลองแตะหน้าผากดูก็พบว่าไม่มีไข้ ดีที่ในที่สุดเธอก็ตื่นแล้ว”