ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เฝิงซือเหนียนหนาวจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
แม้จะรู้ว่าการลงไปงมหยกในทะเลสาบตามลำพังนั้นไม่ต่างจากงมเข็มในมหาสมุทร แต่เขาก็ยังเชื่อว่าขอเพียงพยายามต่อไป สักวันต้องหาเจอ
ลุงหวังร้อนใจจนแทบร้องไห้ โทรศัพท์ติดต่อทั้งทีมกู้ภัย รถพยาบาล และหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งจนทั่ว
ตอนเฝิงซือเหนียนเกือบหมดสติอยู่ในทะเลสาบ ทีมกู้ภัยก็ช่วยดึงเขาขึ้นมา ก่อนจะพาขึ้นรถพยาบาลส่งโรงพยาบาล
หัวหน้าทีมกู้ภัยมองรถพยาบาลที่แล่นห่างออกไป พลางพึมพำเสียงเบา “เมื่อปีก่อนก็มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งเรียกพวกเรามางมของในทะเลสาบนี้เหมือนกัน ทำไมวันนี้ถึงมีอีกแล้ว ในทะเลสาบนี่มีสมบัติอะไรกันแน่?”
เฝิงซือเหนียนมีไข้สูง ลุงหวังโทรหาเฝิงฉี แต่กลับได้รับคำตอบว่าอีกฝ่ายยุ่งมากจนมาไม่ได้
เขามองหน้าจอสายสนทนาที่ถูกตัดไป ก่อนถอนหายใจยาว
นับตั้งแต่คุณนายเสียชีวิต คุณผู้ชายก็ทุ่มเทให้กับงานจนแทบไม่มีเวลาให้ใคร แทบทั้งวันก็ไม่เห็นหน้า
ลุงหวังอดทอดถอนใจไม่ได้ ทั้งที่สองคนรักกันลึกซึ้งแท้ ๆ กลับต้องพรากจากกันคนละภพ ช่างน่าเสียดายจริง ๆ
เขาเฝ้ามองเฝิงซือเหนียนเติบโตมา แม้เด็กคนนี้จะเคยทำเรื่องเหลวไหลไว้ไม่น้อย แต่เขาก็ยังทำใจปล่อยไว้คนเดียวไม่ได้ จึงอยู่ดูแลต่อ
การพิจารณาคดีของไป๋เวยจะจัดขึ้นในอีกสามวัน หนานจือกับเจียงเจ้อเป็นหนึ่งในพยาน จึงต้องไปให้การ
ว่านเสี่ยวซานกับคนอื่น ๆ ยื่นขอเข้าร่วมรับฟังการพิจารณาคดี เพื่อเป็นพยานในการประกาศคำพิพากษาของไป๋เวย
ไม่ได้เจอกันครึ่งเดือน ไป๋เวยก็ผอมซูบจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ชุดนักโทษตัวหลวมโคร่งไม่พอดีกับร่างกาย ชายกางเกงกับแขนเสื้อถูกพับขึ้นหลายทบ