เฝิงซือเหนียนทนฟังเสียงเพื่อนร่วมทีมไม่ไหวอีกต่อไป ได้แต่ยืนนิ่งอย่างงุนงงอยู่กับที่
หลีจื่อเมิงถามอย่างสงสัยว่า “เอ๊ะ ทำไมเฝิงซือเหนียนถึงไม่ขยับแล้วล่ะ?”
เกิ่งเถียนเถียนพูดอย่างสะใจว่า “คงโดนเจียงเจ้อแย่งบอลรวดเร็วจนช็อกไปแล้วมั้ง”
ว่านเสี่ยวซานเคี้ยวเมล็ดแตงโมอย่างเพลิดเพลิน “เมื่อกี้ตอนเดินเฉียดเจียงเจ้อไป คงเห็นหยกชิ้นนั้นเข้าแล้วแหละ”
หนานจือไม่แม้แต่จะปรายตามองเฝิงซือเหนียนสักวินาที สายตาของเธอจับจ้องตามร่างเจียงเจ้ออยู่ตลอด
ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามที่ยืนป้องกันเป็นชายร่างใหญ่สูงเกือบ 190 เซนติเมตร ตั้งท่ารอขวางเจียงเจ้อไว้แล้ว
เจียงเจ้อไม่หวั่นแม้แต่น้อย เขากระโดดขึ้นพร้อมยกแขน เอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อยกลางอากาศเพื่อหลบการบล็อกจากคู่แข่ง
ลูกบาสหมุนออกจากปลายนิ้ว ลอยโค้งกลางอากาศก่อนลงห่วงโดยไม่กระทบขอบ
เสียง “ฟึ่บ” ดังขึ้นเบา ๆ ตาข่ายไหววูบ ข้างสนามก็พลันส่งเสียงเฮสนั่น
แม้แต่พิธีกรยังอดตะโกนด้วยความตื่นเต้นไม่ได้ว่า “ชู้ตได้สวยมากจริง ๆ!”
ช่วงพักครึ่ง เพื่อนร่วมทีมตบไหล่เฝิงซือเหนียนเบา ๆ
“พวกเรารู้ว่าคู่แข่งเก่ง โดยเฉพาะเจียงเจ้อที่แทบจะทำได้ทุกอย่าง แถมยังหาโอกาสแย่งบอลได้ตลอด แต่นายไม่ควรใจลอยกลางเกมนะ เผื่อยังพอสู้ไหวล่ะ?”
เฝิงซือเหนียนเหม่อลอย พึมพำกับตัวเองว่า “ฉัน…ไม่มีอะไรให้สู้แล้ว”
จู่ ๆ เขาก็เงยหน้ามองไปยังพื้นที่พักของอีกฝ่าย
หนานจือนั่งอยู่แถวหน้า กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อให้เจียงเจ้ออย่างใส่ใจ