หนานจือกลับบ้านแล้วก็ไม่ได้ไปโรงพยาบาลอีก แต่โจวหย่ากลับเฝ้ารอให้เธอไปหาอยู่ตลอด
เฝิงซือเหนียนทำได้เพียงปลอบเธอว่า หนานจือยังอยู่ระหว่างตัดสินใจ
หนานอันผิงได้ยินว่าโจวหย่ายื่นคำขอที่เกินไปขนาดนั้น ก็โกรธจนไม่อยากไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาล
เขาบอกให้หนานจืออยู่บ้านเหมือนกัน
“จือจือไม่ได้ปฏิเสธคำขอไร้เหตุผลนั่นต่อหน้าทันที ก็นับว่าไว้หน้าเธอมากแล้ว” หนานอันผิงเข้าข้างลูกสาวอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเทียบกับความผูกพันที่มีมานานกว่าสิบปี แน่นอนว่าเขาย่อมให้ความสำคัญกับลูกสาวแท้ ๆ ก่อน “อย่าว่าพ่อพูดแรงเลยนะ โจวหย่าจะอาศัยว่าตัวเองใกล้ตาย มาผูกมัดจือจือด้วยความยึดติดของตัวเองได้ยังไง?”
หนานจือลูบหลังเขาเบา ๆ เพื่อช่วยให้ใจเย็นลง “พ่อ ใจเย็นก่อนนะ ถ้าไม่เห็นแก่ความผูกพันในอดีต หนูก็คงไม่กลับไปเยี่ยมคุณน้าโจวหรอกค่ะ คำขอของเธอ หนูไม่มีทางตอบตกลงแน่”
หนานอันผิงยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ “นอกจากตาเฝิงแล้ว ทำไมแม่ลูกคู่นั้นถึงนิสัยเหมือนกันขนาดนี้! ชอบใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับลูก!”
พอพูดถึงเฝิงฉี ความโกรธของเขาก็ลดลงไปกว่าครึ่ง “ตาเฝิงนี่ชีวิตลำบากจริง ๆ ช่างเถอะ เห็นแก่เขา พ่อจะไม่พูดแล้ว”
หนานอันผิงกำชับหนานจือ “ลูกห้ามไปโรงพยาบาลอีกเด็ดขาด กินมื้อกลางวันเสร็จพ่อจะไปส่งที่มหาวิทยาลัย พ่อกลัวจริง ๆ ว่าถ้าลูกไป เธอจะให้คนเอาชุดหมั้นมาให้ลูกใส่”
หนานจือรู้ว่าพ่อแม่รักและห่วงใยเธอจริง ๆ เมื่อมีพวกเขาคอยหนุนหลัง เธอก็ไม่รู้สึกกดดัน
เธอจับมือหนานอันผิงแล้วปลอบเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พ่อวางใจเถอะ หนูไม่เอาความสุขในอนาคตของตัวเองไปแลกเพราะบุญคุณหรอกค่ะ ต่อให้แค่แสดงละครก็ไม่ได้เหมือนกัน”