หนานจือเลือกเพลงทำนองฮึกเหิมเพลงหนึ่ง หลังเลิกเรียนหากมีเวลาว่าง เธอก็จะไปซ้อมเปียโนที่ห้องดนตรีทุกวัน
วันก่อนการแสดงหนึ่งวัน เธอได้รับโทรศัพท์จากหนานอันผิง
“ป้าหย่าของหนูเผาศพและฝังเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะจัดพิธีศพ จือจือ กลับมาไหม?”
หนานจือนิ่งไปสองวินาที ความรู้สึกขมขื่นหนักอึ้งยังคงเอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เธอเคยรู้สึกเย็นชาและต่อต้านพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของโจวหย่า ทั้งยังไม่อยากทนรับมัน แต่เมื่อได้ตระหนักจริง ๆ ว่าป้าข้างบ้านผู้เคยเรียกเธออย่างอ่อนโยนว่า “จือจือ” ไม่อยู่แล้ว ความทรงจำที่เหลืออยู่กลับมีแต่เรื่องดี ๆ ของอีกฝ่าย
หนานจือตอบว่า “กลับสิ คืนนี้หนูจะกลับเลย”
เธอปิดฝาเปียโน ก่อนจะลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า
พอออกจากห้องซ้อมดนตรีและเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเจียงเจ้อยืนอยู่ตรงประตู
เขาหลุบตาลง มองใบหน้าเศร้าหมองของเธออยู่ครู่หนึ่ง “ขอโทษนะ พอดีขึ้นมาแล้วได้ยินเข้า พรุ่งนี้ฉันมีธุระที่อันเหอพอดี ไปส่งเธอกลับได้”
หนานจือกะพริบตา ไม่ได้ถามว่าเขามีธุระอะไร อย่างไรเสียคราวก่อนเธอก็เคยเจอเขาที่อันเหอ
เธอไม่พูดจาเกรงใจให้มากความ ตอบรับน้ำใจของเขาอย่างตรงไปตรงมา “ได้สิ ขอบคุณนะ”
ภาพทั้งสองขึ้นรถคันเดียวกันออกจากโรงเรียนถูกถ่ายไว้ ก่อนจะจุดกระแสถกเถียงอย่างคึกคักในเว็บบอร์ดอีกครั้ง
ไป๋เวยเคยเจอปัญหาเพราะใช้ชื่อในวีแชทซ้ำกับคนอื่น จึงเปลี่ยนชื่อในเว็บบอร์ดเสียใหม่
เธอแสร้งทำเป็นคนผ่านมาถามว่า 【มีใครรู้ไหมว่าพวกเขาไปไหนกัน?】