หนานจือทักทายเฝิงฉีว่า “คุณอาเฝิง”
เฝิงซือเหนียนก็อยู่ที่นั่นด้วย เขาเฝ้ารออย่างคาดหวังว่าหนานจือจะเห็นแก่หน้าผู้ใหญ่ แล้วเอ่ยทักเขาอย่างสุภาพสักคำ
แต่เธอไม่ทำ แม้แต่สายตาก็ยังไม่เหลือบมองเขา
แววคาดหวังในดวงตาของเขาค่อย ๆ มอดลงทีละน้อย
เธอยอมมาหาเพราะโจวหย่า เขาก็พอใจมากแล้ว
หนานจือยืนอยู่หน้าประตู มองเข้าไปด้านในผ่านกระจก “ตอนนี้คุณน้าโจวเป็นยังไงบ้างคะ”
ผมสีดำข้างขมับของเฝิงฉีกลายเป็นสีขาว ใบหน้าซูบเซียวลงมาก
“ไม่ค่อยดีเลย” เขาถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “ตอนนี้อวัยวะต่าง ๆ เริ่มล้มเหลวแล้ว หมดทางช่วยจริง ๆ แม้แต่จะรอให้เธอฟื้นก็ต้องแล้วแต่โชค ตอนฟื้นครั้งก่อน เธอเอาแต่เรียกชื่อหนู”
หนานจือก้มหน้าลงเล็กน้อย “หนูจะรอให้คุณน้าฟื้นค่ะ”
เย่หรงพาเธอไปยังมุมบันไดที่ไม่มีคน แล้วปลอบว่า “จือจือ ทุกคนต่างมีชะตาของตัวเอง อย่าเศร้าเกินไปนะ”
หนานอันผิงเองก็มีสีหน้าไม่สู้ดี “เด็กดี พ่อกับแม่เฝ้าอยู่ที่นี่มาตลอดเช้าแล้ว แต่เสี่ยวหย่าก็ยังไม่ฟื้น กลับบ้านไปพักก่อนเถอะ ถ้ามีอะไรคืบหน้าให้โทรหาเรา”
หนานจือพยักหน้า “ค่ะ”
เมื่อคืนวานโจวหย่าถูกย้ายจากห้องผู้ป่วยวิกฤตไปยังห้องพักผู้ป่วยทั่วไป แพทย์ออกหนังสือแจ้งอาการขั้นวิกฤตแล้ว แทบไม่มีทางรักษาต่อได้อีก
หนานจือนั่งเงียบ ๆ อยู่ริมเตียง คอยเฝ้าโจวหย่า ส่วนเฝิงซือเหนียนยืนอยู่หน้าประตู ไม่กล้าเข้าไป
เฝิงฉีมองภาพตรงหน้าจากด้านนอกเงียบ ๆ อยู่นาน ก่อนถอนหายใจแผ่วเบา “ซือเหนียน ฉันรู้ว่าความปรารถนาสุดท้ายของแม่แกคือได้เห็นแกกับจือจืออยู่ด้วยกัน แต่ฉันก็เห็นเสี่ยวหย่าเติบโตมาตั้งแต่เด็ก จะให้ทำเรื่องที่ขัดกับความตั้งใจของเธอ ฉันทำไม่ลงเหมือนกัน แต่ฉันก็ทนมองเสี่ยวหย่าจากไปทั้งที่ยังมีเรื่องค้างคาใจไม่ได้”