หนานจือกะพริบตาปริบๆ ไม่ได้ปฏิเสธ "เป็นกลิ่นของรุ่นพี่ค่ะ เพราะมันพิเศษ"
เจียงเจ้อหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เอ่ยเสียงแหบพร่า "อย่างนี้นี่เอง"
หมดเวลาหนึ่งนาที ไฟภายในห้องโถงก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
ชั่ววินาทีที่สายตาสว่างโร่ พวกเขาต่างหันมองคนที่จับมืออยู่ข้างๆ ตัวเอง
เพราะอยู่ในความมืดสนิท การแยกแยะชายหญิงจึงกลายเป็นเรื่องยาก
หนุ่มๆ หลายคนที่พบว่าตัวเองจับมืออยู่กับผู้ชายด้วยกัน ต่างก็ส่งเสียงโอดครวญ
หนานจือถูกเหตุการณ์ด้านในทำให้หลุดหัวเราะ "รุ่นพี่จะเข้าไปไหมคะ?"
เจียงเจ้อมองเธอนิ่งอยู่สองวินาที ก่อนจะเบนสายตาออกอย่างไม่น่าเชื่อ แต่กลับถามว่า "แล้วเธอล่ะ ไม่เข้าร่วมหรือ?"
"หนูมาเป็นเพื่อนรูมเมทดูความครึกครื้นเฉยๆ ไม่ได้สนใจงานเต้นรำหรอกค่ะ"
เขาคลายคิ้วที่ขมวดอยู่ลงอย่างแทบไม่ทันสังเกต "งานเต้นรำใกล้จะจบแล้ว ข้างในมีเฉินอวี่หางอยู่ ผมจะไม่เข้าไปแล้ว"
หนานจือพยักหน้า "รุ่นพี่ งั้นหนูเข้าไปก่อนนะคะ"
เจียงเจ้อยืนอยู่ที่ประตู มองดูเธอกลับไปนั่งลงที่มุมเดิมแล้วจึงละสายตากลับมา
เฉินอวี่หางตาคมมองเห็นคนที่อยู่ตรงประตูเข้าพอดี นับเป็นข้ออ้างที่จะปลีกตัวจากหนุ่มข้างๆ ได้สักที "ผมเห็นนายกสมาคมเราแล้ว ขอโทษนะ ผมขอตัวก่อน"
เขารีบสาวเท้าไปหาเจียงเจ้อ พลางเอ่ยเรียกเขาอย่างร่าเริง "นายกสมาคม! เป็นไงบ้าง หยุดน้องหนานจือไม่ให้ไปเต้นรำกับผู้ชายคนอื่นได้มั้ย?"
เจียงเจ้อหันมามองเขาด้วยหางตาอย่างเย็นชา "เดี๋ยวงานเต้นรำเลิกแล้ว ช่วยจัดการความเรียบร้อยตอนออกด้วย"