หลังไป๋เวยถูกตัดสิทธิ์จากการคัดเลือกสิบยอดเยี่ยมในมหาวิทยาลัย กระทู้ในเว็บบอร์ดก็เริ่มถกกันว่าในรายชื่อผู้เข้าชิงที่เหลือ ใครมีโอกาสได้รับเลือกมากที่สุด
เสียงสนับสนุนหนานจือดังมาก
หลีจื่อเมิงยื่นหน้าจอผลโหวตให้หนานจือดูอย่างตื่นเต้น “จือจือ คนโหวตให้เธอเยอะที่สุดเลยนะ”
แต่หนานจือกลับไม่ค่อยตื่นเต้นนัก “แต่การคัดเลือกขึ้นอยู่กับทางมหาวิทยาลัย ไม่เกี่ยวกับการโหวตแบบประชาธิปไตยสักหน่อย”
“โธ่ ประเด็นไม่ใช่เรื่องโหวตหรอก” หลีจื่อเมิงชี้ไปยังรายชื่อผู้โหวต “เธอดูสิว่าในบรรดาคนที่โหวตให้เธอ มีใครบ้าง”
การโหวตที่จัดขึ้นในเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยปักกิ่งล้วนเป็นการโหวตโดยเปิดเผยชื่อ รายชื่อผู้โหวตจะเลื่อนผ่านหน้าจอแบบข้อความวิ่งทันที
หนานจือเห็นรายชื่อผู้โหวตเมื่อหนึ่งนาทีก่อน ในนั้นมีชื่อเจียงเจ้ออยู่ด้วย
สายตาของเธอชะงักไป
“เจียงเจ้อเหรอ?”
หลีจื่อเมิงยิ้มกว้างกว่าเดิม “รุ่นพี่เจียงเจ้อโหวตให้เธอด้วยนะ แม้แต่เพื่อนร่วมสาขาของเขายังไม่ได้คะแนนโหวตจากเขาเลย ดูท่าเขาจะยอมรับในตัวเธอมากนะเนี่ย”
แต่ในวินาทีถัดมา หนานจือก็เห็นชื่อเฝิงซือเหนียนปรากฏขึ้นในรายชื่อผู้โหวตที่เพิ่มเข้ามาใหม่
มุมปากของเธอตกลง “ซวยจริง”
หลีจื่อเมิงรับโทรศัพท์กลับไปอย่างสงสัย ก่อนจะเห็นคะแนนโหวตของเฝิงซือเหนียนเช่นกัน
“เขาเป็นบ้าอะไรหรือเปล่า ไม่กลัวไป๋เวยเห็นบ้างเหรอ?”
ว่านเสี่ยวซานหัวเราะเยาะ “แฟนสาวหมดสิทธิ์เข้าชิง แล้วยังหันมาโหวตให้คู่อริเก่าอีก”
เกิ่งเถียนเถียนเยาะเย้ย “คงทำใจไม่ได้ล่ะมั้ง ทิ้งทองคำที่เปล่งประกายอย่างจือจือ แล้วกลับไปชอบมะเขือเทศที่ทำได้แค่สะท้อนแสง”