ว่านเสี่ยวซานจองร้านคาราโอเกะที่ใหญ่ที่สุดในจัตุรัสซีเฉิง แถมยังใจป้ำเหมาห้องคาราโอเกะที่ใหญ่ที่สุดไว้ด้วย
พวกผู้ชายย่อมไม่กล้าปล่อยให้เธอเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด เครื่องดื่มกับของกินเล่นจึงเป็นหน้าที่ของพวกเขา
หนานจือได้มีโอกาสสนุกกับการไม่ถูกพวกเธอ “ขูดรีด” เสียที
ตอนเด็ก ๆ เธอชอบร้องเพลงมาก ทั้งเพลงส่งลาและเพลงเรือน้อยสีขาว เธอชอบเป็นพิเศษ
หนานจือร้องเพลงท่อนหนึ่งอย่างร่าเริงต่อหน้าเฝิงซือเหนียน “ศาลาพักม้าอยู่สุดทางเก่า หญ้าเขียวขจีทอดไกลสุดฟ้า” สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสีหน้ารังเกียจของเขา
“หนานจือ เสียงเธอก็เพราะดีนะ แต่ทำไมร้องเพลงได้แสบแก้วหูขนาดนี้”
รอยยิ้มของเธอพลันจางหาย เกือบจะร้องไห้ออกมาตรงนั้น
หลังจากนั้นหนานจือก็ไม่ร้องเพลงอีก แม้แต่การแข่งขันเพลงประจำชั้นตอนมัธยมปลายปีสอง เธอก็ยังปฏิเสธที่จะเข้าร่วม
ตอนนี้ที่ไปคาราโอเกะกับทุกคน เธอก็แค่อยากฟังพวกเขาร้องเพลง ไม่ได้คิดจะร่วมร้องด้วย
สีหน้ารังเกียจของเฝิงซือเหนียนยังติดตา ฝังใจหนานจือตัวน้อยที่เปราะบางเสียจนกลายเป็นปม
ตอนที่คนอื่น ๆ กำลังโชว์พลังเสียงกันอย่างเต็มที่ เธอนั่งอยู่ตรงขอบโซฟา เอามือเท้าคางฟังพวกเขาร้องเพลง
พอถึงเพลงรัก ทุกคนก็พากันโห่ให้หลินอวี่เซวียนกับเกิ่งเถียนเถียนร้องด้วยกัน
ทั้งสองสบตากันอย่างเขินอาย ก่อนจะหยิบไมโครโฟนขึ้นมา สีหน้าตลอดทั้งเพลงเต็มไปด้วยความรักใคร่
หลีจื่อเมิงอดกรี๊ดด้วยความตื่นเต้นไม่ได้ ว่านเสี่ยวซานก็แอบหัวเราะพลางถ่ายวิดีโอไปด้วย
สิ่งที่ทำให้หนานจือผิดหวังเล็กน้อยคือ เจียงเจ้อไม่ได้เลือกเพลง และไม่มีทีท่าว่าจะร่วมร้องด้วย