เฉินอวี่หางส่งรูปที่ถ่ายตอนเดินผ่านบอร์ดประกาศให้เจียงเจ้อ
เมื่ออีกฝ่ายเห็นคติประจำใจของหนานจือ แววตาก็ชะงักไป ก่อนหางตาจะโค้งขึ้นเล็กน้อย
ถึงเธอจะไม่รู้ว่าประโยคนี้เขาเป็นคนเขียน แต่พอเธอเลือกมันมา เขาก็อารมณ์ดีไม่น้อย
หนานจือเพิ่งถ่ายรูปเสร็จและเดินออกมาได้ไม่นาน บอร์ดประกาศก็ติดรายชื่อสิบสุดยอดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเรียบร้อยแล้ว
เธอเป็นนักศึกษาปีหนึ่งคนแรกที่ได้รับเลือกนับตั้งแต่มหาวิทยาลัยปักกิ่งจัดการคัดเลือกสิบสุดยอดนักศึกษาของมหาวิทยาลัย
หนานจือยืนอยู่หน้าบอร์ดประกาศอยู่นาน ความรู้สึกยินดีค่อย ๆ ผุดขึ้นมาเมื่อเวลาผ่านไป
ตอนแรกเธอสมัครไปด้วยความคิดว่าแค่ลองดู และคิดไว้แล้วว่าถ้าไม่ผ่านก็ยังมีโอกาสอีก 3 ครั้ง
แต่ไม่คิดเลยว่าจะผ่านตั้งแต่ครั้งแรก
หนานจือดีใจมาก รีบบอกข่าวดีให้หนานอันผิงกับเย่หรงรู้
หนานอันผิงยิ้มจนมุมปากแทบยกขึ้นถึงหู “ลูกสาวพ่อเก่งที่สุดเลย พ่อจะออกจากอันเหอตอนนี้เลย ไปฉลองกับหนู!”
เสียงหัวเราะของเขาดังกังวานเกินไป หนานจือจึงยกโทรศัพท์ออกห่าง “ไม่ต้องหรอกค่ะพ่อ ช่วงนี้หนูมีสัมภาษณ์ อาจไม่มีเวลา”
“ยังมีสัมภาษณ์อีก ดูท่าจือจือจะดังแล้วนะ” เย่หรงยิ้มไม่หุบ “ตระกูลหนานของเราค้าขายกันมาหลายรุ่น พอมาถึงจือจือ ในที่สุดก็มีบรรยากาศของคนใฝ่เรียนอยู่บ้าง”
หลังฟังทั้งคู่พูดต่ออีกสองสามประโยค หนานจือก็วางสาย
ที่บอกว่าสัมภาษณ์ จริง ๆ แล้วเป็นเจ้าหน้าที่จากฝ่ายข่าวของมหาวิทยาลัยปักกิ่งผลัดกันมาสัมภาษณ์ โดยบอกว่าจะรายงานข่าวด้วยรูปแบบที่แตกต่างกัน