ตอนทีมกู้ภัยทางน้ำได้รับโทรศัพท์ให้ไปที่ทะเลสาบอันหมิงเป็นครั้งที่สอง หัวหน้าทีมก็อดถามไม่ได้ในที่สุด “ตกลงในทะเลสาบนี่มีอะไร ถึงได้เรียกพวกเรามางมกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า?”
เฝิงซือเหนียนชะงัก “เมื่อก่อนคุณก็เคยมาที่นี่เหรอ?”
หัวหน้าทีมคาบไม้จิ้มฟันไว้ในปาก “ใช่ เมื่อปีก่อนมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งบอกให้ช่วยงมหยกห้อยเอวในทะเลสาบ แถมยังชี้บริเวณให้ บอกว่าให้หาในเขตนี้ เฮ้ย ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เจอเข้าจริง ๆ!”
หูของเฝิงซือเหนียนอื้ออึงขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ “หยกห้อยเอวลายยวนยางเป็นคู่ใช่ไหม?”
หัวหน้าทีมเอียงหน้ามองเขาอย่างประหลาดใจ “ใช่ อันนั้นแหละ! ตอนนั้นเด็กผู้หญิงคนนั้นร้องไห้หนักมาก กว่าจะสงบลงก็หลังจากได้หยกห้อยเอวคืนไปแล้ว”
“เธอ...เธอเอากลับไปแล้วเหรอ?” เฝิงซือเหนียนเซถอยหลังไปสองก้าว ก่อนส่ายหน้าอย่างแรง “เป็นไปไม่ได้...เธอต้องยังโกรธอยู่แน่ ๆ โกรธที่ฉันไม่รีบไปง้อเธอ”
หัวหน้าทีมเห็นท่าเขาดูไม่ค่อยดี จึงคายไม้จิ้มฟันทิ้งแล้วเดินเข้ามาเขย่าตัวเขา “ไอ้หนุ่ม ไม่เป็นไรใช่ไหม? นายก็มาหาหยกห้อยเอวนั่นเหรอ?”
เฝิงซือเหนียนราวกับไม่ได้ยิน ยังคงพึมพำกับตัวเอง “หนานจือต้องกำลังทดสอบฉันอยู่แน่ ๆ ขอแค่ฉันหาหยกเจอ พวกเราก็จะกลับมาดีกันได้...”
เขาสะบัดตัวหลุดจากหัวหน้าทีม แล้วปีนข้ามราวกั้นอย่างโซเซ ก่อนกระโดดลงไปอีกครั้ง
หัวหน้าทีมสบถ “ให้ตายสิ ประสาทหรือไง! คราวก่อนฉันก็เป็นคนช่วยขึ้นมาจากทะเลสาบ คราวนี้ยังโดดลงไปอีก!”