หนานจือกระอักกระอ่วนขึ้นมา พลางนึกถึงเหตุการณ์ครั้งแรกที่เจียงเจ้อเข้ามาในห้องเปียโน
วันนั้นเธอถูกกระถางดอกไม้หล่นใส่มือจนบาดเจ็บ จึงขึ้นแสดงในงานฉลองครบรอบมหาวิทยาลัยไม่ได้
เจียงเจ้อผลักประตูเข้ามา เบื้องหลังคือแสงแดดที่สาดส่องลงมาอย่างเจิดจ้า
ความประทับใจแรกที่หนานจือมีต่อเขาคือ หล่อจัง
แม้จะเห็นใบหน้าของเฝิงซือเหนียนที่ได้ชื่อว่าเป็นหนุ่มฮอตประจำมหาวิทยาลัยมาตั้งแต่เด็ก แต่ตอนนั้นเธอก็ยังอดตะลึงกับความหล่อของเขาไม่ได้
แน่นอนว่าเธอไม่กล้าพูดความจริงออกไป จึงตอบกลับไปด้วยใบหน้าแดงระเรื่อว่า 【ความประทับใจแรกคือดูเย็นชาและเว้นระยะห่าง เข้าถึงยาก แถมยังเคร่งขรึมราวกับพร้อมจะเข้าพรรคการเมืองได้ทุกเมื่อ】
คำตอบของเธอทำให้เจียงเจ้อหลุดหัวเราะออกมาอย่างเงียบเชียบ
เฉินอวี่หางที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับตาค้าง แอบถ่ายภาพช่วงเวลานี้เก็บไว้
ประธานหัวเราะสักครั้งนี่หาได้ยากยิ่ง ภาพประวัติศาสตร์แบบนี้ต้องเก็บบันทึกไว้ให้ได้!
ส่วนคนที่ทำให้เขาหัวเราะอย่างจริงใจได้ นอกจากรุ่นน้องหนานจือแล้วจะเป็นใครไปได้อีก
เฉินอวี่หางอดส่ายหน้าพลางทอดถอนใจไม่ได้ ช่างเป็นคู่ที่เหมาะกันจริง ๆ
หนานจือถามเจียงเจ้อกลับว่า 【แล้วความประทับใจแรกที่คุณมีต่อฉันเป็นยังไงบ้าง】
หรือพอเห็นสภาพเธอบาดเจ็บแล้ว เขาจะคิดว่าเธอดูหมดสภาพหรือเปล่า
เจียงเจ้อทอดสายตาอ่อนโยนลง พลางนึกถึงภาพที่ได้เห็นเธอครั้งแรกเมื่อ 4 ปีก่อนในหอประชุม
แสงแดดอ่อนโยนจับลงบนร่างเธอ ชุดราตรีสีน้ำเงินทองเปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางแสง ทำให้เขานึกถึงผีเสื้อเทพธิดาแห่งแสงที่เห็นในสารานุกรมชีววิทยาเมื่อหลายวันก่อน