พวกเธอสี่คนนั่งอยู่ที่โต๊ะใหญ่สำหรับหกคน หนานจือเห็นว่ายังมีที่ว่าง จึงถามเจียงเจ้อว่า “พี่จะมานั่งกินข้าวกับพวกเราไหม?”
หลีจื่อเมิงมองเศษอาหารเลอะเทอะตรงหน้าอย่างกระอักกระอ่วน “พวกเรากินกันไปตั้งครึ่งแล้ว ให้รุ่นพี่เจียงเจ้อมานั่งโต๊ะเดียวกับพวกเราจะดีเหรอ?”
หนานจือเองก็เห็นด้วย “ให้พนักงานมาเก็บก่อน แล้วสั่งอาหารเพิ่มดีไหม? วันนี้ฉันเลี้ยงเอง”
เจียงเจ้อกำลังจะตอบรับคำชวนของเธอ ทว่าลู่จือเถากลับเอ่ยขึ้นก่อน “ที่นั่งตรงข้ามฉันว่าง มานั่งสิ พวกเราไม่ได้กินข้าวด้วยกันมานานแล้วนะ”
สีหน้าอ่อนโยนของเจียงเจ้อพลันจืดจางลง “ไม่ไป”
ลู่จือเถาไม่โกรธ เธอใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง พลางคนชานมในแก้วด้วยหลอดอย่างสบายใจ “ถ้าไม่มานั่ง ฉันจะบอกคนนั้นว่าเธออยู่ที่ไหน”
เจียงเจ้อคาดไว้อยู่แล้วว่าเธอจะเป็นแบบนี้ จึงหันไปบอกหนานจือว่า “ขอโทษนะ”
เธอส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่ถือ “ไม่เป็นไร พี่ไปเถอะ”
หลีจื่อเมิงเบิกตาค้าง มองเจียงเจ้อเดินไปนั่งตรงข้ามลู่จือเถา อีกฝ่ายถึงกับยิ้มหวานพลางรินชาให้เขา
เธอรีบหันไปหา “จือจือ เธอปล่อยรุ่นพี่เจียงเจ้อไปให้คนอื่นง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?”
หนานจือถามกลับอย่างงุนงง “ทำไมล่ะ?”
เกิ่งเถียนเถียนเองก็ร้อนใจ “จือจือ ทำไมถึงส่งเขาไปอยู่กับคู่แข่งล่ะ!”
หนานจือกำลังดื่มชา จู่ ๆ ก็สำลัก “พวกเธอพูดเกินจริงกันไปใหญ่แล้ว อย่างแรก เจียงเจ้อไม่ใช่ของของฉัน เขาจะไปไหนก็เป็นอิสระของเขา อย่างที่สอง ฉันกับลู่จือเถาไม่ได้เป็นคู่แข่งกัน เพราะพวกเขาเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ยิ่งไปกว่านั้น ฉันกับเจียงเจ้อเป็นเพื่อนกัน”