หลังการสัมภาษณ์จบลง หลี่จิ้งก็ดึงหนานจือมาถ่ายรูปด้วยกัน เธอมองภาพถ่ายอย่างพึงพอใจ ก่อนโบกมือลาหนานจือ
เหล่านักศึกษาที่มามุงดูกันแยกย้ายไปหมดแล้ว เหลือเพียงเจียงเจ้อกับคนอีกสิบคน
เผิงอวี้เซวียนยิ้มพลางเป็นฝ่ายชวนเจียงเจ้อคุยก่อน «รุ่นพี่เจียง ได้ยินมาว่าสื่อคราวนี้เป็นพี่ที่เชิญมาเหรอคะ»
เวลาอยู่กับคนอื่น เจียงเจ้อมักวางท่าห่างเหินอย่างสุภาพเสมอ «ใช่ครับ»
เผิงอวี้เซวียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคิวอาร์โค้ด «รุ่นพี่เจียง สะดวกเพิ่มเพื่อนไหมคะ ฉันอยากถามเรื่องสำนักข่าวฮวาฝานสักหน่อย»
เจียงเจ้อไม่หวั่นไหว เพียงเหลือบมองหนานจือ
«ตอนออกจากบ้านรีบไปหน่อย เลยไม่ได้เอาโทรศัพท์มา ถ้ามีอะไรถามหนานจือได้ เธอช่วยบอกต่อให้ได้»
หนานจือเริ่มใจลอยตั้งแต่เผิงอวี้เซวียนเป็นฝ่ายเข้าหาเพื่อขอช่องทางติดต่อ พอได้ยินเจียงเจ้อเรียกชื่อตัวเอง เธอถึงได้สติกลับมา
เธอชะงักไป «เอ๊ะ อะไรนะ»
เผิงอวี้เซวียนมองสลับไปมาระหว่างทั้งคู่ สีหน้าไม่ได้ขุ่นเคืองที่ถูกปฏิเสธแม้แต่น้อย เธอยักไหล่อย่างสบาย ๆ
«ก็ได้ ฉันมีเพื่อนหนานจืออยู่แล้ว»
หนานจือเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่เจียงเจ้อปฏิเสธเผิงอวี้เซวียนไปแล้ว
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอเห็นเจียงเจ้อหยิบโทรศัพท์ออกมาแท้ ๆ
การปฏิเสธอย่างชัดเจนและไม่ไว้หน้าเช่นนี้ พอออกมาจากปากเจียงเจ้อแล้วกลับไม่ชวนให้แปลกใจเลยสักนิด
เจียงเจ้อมองหนานจือ «ผมหิวนิดหน่อย แต่ไม่ได้เอาโทรศัพท์มา ไปกินมื้อกลางวันที่โรงอาหารเป็นเพื่อนผมได้ไหม»