สถานที่สัมภาษณ์ถูกกำหนดไว้ที่สนามกีฬา ตอนหนานจือมาถึง บริเวณใกล้เคียงก็มีคนมารุมล้อมอยู่ไม่น้อยแล้ว
เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ ทุกคนต่างหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ
ตรงกลางฝูงชนคือเจียงเจ้อที่กำลังพูดคุยกับสื่อมวลชนอย่างคล่องแคล่ว
เรื่องงาน เขายังคงเป็นระเบียบรอบคอบเช่นเคย
เมื่อสังเกตเห็นว่าหนานจือมาถึงแล้ว เจียงเจ้อก็เงยหน้าขึ้น แววตาสงบนิ่งขณะพูดคุยกับนักข่าวพลันอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้เธอ
เธอมาถึงเป็นคนแรก นักข่าวเห็นเธอก็เป็นประกาย รีบยื่นมือออกไปหา
“สวัสดีค่ะ หนานจือ ฉันหลี่จิ้ง เป็นนักข่าวจากสำนักข่าวเฟินฮวา”
หนานจือยิ้มบาง ๆ พลางจับมือกับเธอ “สวัสดีค่ะ”
หลี่จิ้งลดเสียงลง “ฉันชอบการแสดงเปียโนของคุณมากเลยค่ะ หลังสัมภาษณ์เสร็จ ถ่ายรูปด้วยกันสองคนสักใบได้ไหมคะ?”
เมื่อได้ยินความตื่นเต้นในน้ำเสียง หนานจือก็อดยิ้มไม่ได้ ก่อนตอบรับ “ได้สิคะ”
นักศึกษาดีเด่นสิบคนที่เหลือทยอยมาถึง หลี่จิ้งทักทายพวกเขาทีละคน
การสัมภาษณ์แต่ละคนมีคำถามสองข้อ ทุกคนผลักหนานจือให้เป็นคนแรก
เธอไม่ใช่คนที่ไม่เคยออกกล้อง เพียงแต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ได้ใกล้ชิดกับนักข่าว อีกทั้งยังถูกคนมากมายจับตามอง จึงอดเกร็งขึ้นมาไม่ได้
“นักศึกษาหนานจือ ในฐานะนักศึกษาปีหนึ่งเพียงคนเดียวที่ได้รับเลือกเป็นหนึ่งในสิบสุดยอดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยปักกิ่งตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีเคล็ดลับอะไรอยากแบ่งปันไหมคะ?”
หนานจือผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ ก่อนจะกลับมาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
เธอตอบอย่างสงบนิ่ง “เพราะฉันตั้งใจว่าจะเดินหน้าต่อไปเรื่อย ๆ มีเพียงการยืนให้สูงขึ้นเท่านั้น ถึงจะทำตามความฝันได้ค่ะ”