หนานจือข้ามถนนไปแล้ว ถึงค่อยเปิดกล้องถ่ายรูปไปทางเฝิงซือเหนียน
กล้องมือถือของเธอมีความคมชัดสูงมาก แม้ขยายภาพถึง 20 เท่าก็ยังเห็นชัดแจ๋ว
เฝิงฉีได้รับรูปเฝิงซือเหนียนทำงานพิเศษอยู่ในร้านสะดวกซื้อ
【ลูกอกตัญญูคนนี้!】
แถบด้านบนของหน้าต่างสนทนาแสดงสถานะกำลังพิมพ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าสุดท้ายก็กลับเงียบสงบ
หนานจือรู้ว่าเฝิงฉีคงโมโหถึงขีดสุดแล้ว แต่คงไม่สะดวกแสดงอารมณ์ต่อหน้าเธอซึ่งเป็นคนนอก
สุดท้ายเขาก็ถามเพียงว่า【จือจือ ที่นั่นที่ไหน】
เธอส่งตำแหน่งที่ตั้งไปให้
【ร้านสะดวกซื้ออีเจีย】
เฝิงฉีไม่เคยคิดเลยว่าลูกชายที่เติบโตมาอย่างสุขสบายจะไปทำงานพิเศษ แถมยังเลือกทำในย่านห่างไกลของเมืองหลวงอีกด้วย
ถ้าหนานจือไม่ได้มาร่วมการแข่งขันแถวนี้ บางทีเขาคงไม่มีทางรู้ว่าเฝิงซือเหนียนอยู่ที่ไหน
แม้จะเจ็บปวดใจ แต่เฝิงฉีก็ไม่คิดจะยอมให้เขากับไป๋เวยคบกันเพียงเพราะเรื่องนี้
ผู้หญิงคนนั้นทำให้ลูกชายของเขาต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องแยกทั้งสองคนออกจากกันให้ได้
ต่อให้หนานจือกับเฝิงซือเหนียนไม่มีโอกาสคบกัน เขาก็ไม่มีวันยอมให้ไป๋เวยเข้ามาเป็นคนในครอบครัว
หนานจือซื้อของเสร็จและกำลังจะกลับ แต่กลับเห็นเฝิงซือเหนียนยืนอยู่หน้าร้าน พอเห็นเธอข้ามถนนมา เขาก็รีบวิ่งเข้าหา
“หนานจือ รอก่อน!”
เธอตั้งใจจะหลบเขาก่อนที่เขาจะมาถึง ทว่าเขากลับไวกว่าและขวางหน้าเธอไว้ได้ก่อน
หนานจือหยุดยืน สีหน้าไร้อารมณ์
เขาเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ช่วยอย่าบอกพ่อเรื่องที่ฉันมาทำงานที่นี่ได้ไหม”