ไป๋เวยสะบัดมือเฝิงซือเหนียนออก «ทั้งที่เธอใส่ร้ายฉันแท้ ๆ ทำไมฉันยังต้องไปเยี่ยมเธอด้วย?
ตอนนั้นเธอไล่ฉันออกจากหอพัก แถมยังตบหน้าฉันอีก ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแล้ว!»
เฝิงซือเหนียนชะงัก «คนที่ตบคุณวันนั้นคือเซี่ยซืออวี่ ไม่ใช่หนานจือเหรอ?»
พอรู้ตัวว่าพูดหลุดปาก ใบหน้าไป๋เวยก็ซีดเผือด
«ฉัน...ก็ไม่ได้บอกว่าเธอเป็นคนตบฉันสักหน่อย» เธออธิบายอย่างฝืน ๆ «คุณต่างหากที่คิดไปเอง»
เฝิงซือเหนียนเริ่มหงุดหงิด «ตอนนั้นฉันถามแบบนั้น แล้วคุณก็ไม่แย้ง ไม่ใช่ว่ายอมรับกลาย ๆ เหรอ?»
ไป๋เวยจับชายเสื้อแน่นอย่างกระอักกระอ่วน «ตอนนั้นฉันแค่เสียใจมาก...»
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าไป๋เวยตรงหน้าเริ่มกลายเป็นคนแปลกหน้า คนที่เคยซื่อตรง ใจดี และเข้มแข็ง ดูเหมือนจะกลายเป็นคนเสแสร้งไปเสียแล้ว
เฝิงซือเหนียนไม่ได้พูดปลอบใจเธอเหมือนเคย สีหน้าพลันเย็นชาลง
«ตอนงานกีฬาสีครั้งก่อน คุณก็จงใจพุ่งชนหนานจือเหมือนกันใช่ไหม?»
ไป๋เวยที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นชะงักไป เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ
«ซือเหนียน ฉันไม่ได้...»
เฝิงซือเหนียนบีบหว่างคิ้วอย่างหงุดหงิด «คุณกลับมหาวิทยาลัยไปก่อนเถอะ ฉันจะแวะไปดูเซี่ยซืออวี่»
ไป๋เวยรีบดึงเขาไว้ «คุณไปไม่ได้นะ! คุณก็รู้ว่าฉันกับเธอมีเรื่องบาดหมางกัน ยังจะไปเยี่ยมเธออีก หมายความว่ายังไง?»
เธอกลัวว่าเซี่ยซืออวี่จะบอกเฝิงซือเหนียนถึงความจริงเรื่องที่ไล่เธอออกจากหอพัก ภาพลักษณ์ของเธอในใจเขาคงพังทลายยิ่งกว่าเดิม