เฝิงฉีเตรียมเงินสดห้าหมื่นหยวน ต้วนเปียวติดต่อเขาตอนหกโมงครึ่ง ให้นำมาส่งที่โกดังร้างแห่งหนึ่ง
เขาสั่งให้ไป๋เวยนำมาเพียงลำพัง ไม่อย่างนั้นจะฆ่าตัวประกัน
ไป๋เวยตาแดงก่ำ อ้อนวอนเฝิงฉี "คุณน้าเฝิง ให้หนูไปช่วยซือเหนียนออกมาเถอะนะคะ"
เฝิงฉีคิ้วขมวดเป็นปม ลูกชายตัวเองโดนลักพาตัวเพราะผู้หญิงคนนี้ แถมอีกฝ่ายยังสั่งให้เธอมาคนเดียว เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าสองคนนี้ร่วมมือกันหรือเปล่า
"ไม่ได้ ให้ผมไป!"
ตำรวจปลอบให้เฝิงฉีใจเย็นลง แล้วหันไปมองไป๋เวย พูดจริงจัง "ถึงต้วนเปียวจะบอกให้คุณมาคนเดียว แต่เราก็ยังต้องส่งคนตามไปเพื่อความปลอดภัยของคุณและตัวประกัน"
ตำรวจนายหนึ่งติดเครื่องดักฟังไว้ที่ผมของไป๋เวย "ติดต่อกันตลอดเวลา"
ไป๋เวยถือกระเป๋าที่เต็มไปด้วยเงินสดมุ่งหน้าไปโกดัง
เธอก้าวเข้าไปในโกดังร้าง กลิ่นอับชื้นเก่า ๆ โชยมาแตะจมูก
แสงสลัวลอดผ่านหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่นและใยแมงมุม ทอดเงาจาง ๆ ลงบนพื้นที่รกไปด้วยข้าวของ
สีบนผนังลอกหลุดเป็นแผ่นใหญ่ เผยให้เห็นโครงสร้างอิฐหยาบด้านใน ภาพวาดกราฟฟิตีเลอะเทอะเต็มผนัง
ลมหนาวพัดมา ไป๋เวยสะดุ้งหดคอ
นึกถึงว่าเฝิงซือเหนียนยังอยู่ในอันตราย เธอจึงรวบรวมความกล้าแล้วตะโกนว่า "ต้วนเปียว คุณอยู่ไหน"
ต้วนเปียวก้าวออกมาจากความมืด สายตาละโมบจับจ้องไปที่กระเป๋าสานใบใหญ่ข้างตัวเธอ
เขากวักมือเรียก "เอาเงินมาสิ"
ไป๋เวยมองไปรอบ ๆ หาตัวเฝิงซือเหนียน "คุณปล่อยซือเหนียนก่อน"