พยาบาลนึกว่าเขารู้สึกไม่สบายตัว ไม่คิดว่าแค่อยากดูของ พอรู้ดังนั้นสีหน้าเคร่งเครียดก็ผ่อนคลายลงทันที แล้วแอบกระตุกมุมปาก
เธอเปิดมุมหมอนขึ้น หยิบซองจดหมายออกมาหนึ่งซอง
“เป็นจดหมายฉบับหนึ่งค่ะ”
เฝิงซือเหนียนร้อนรนขึ้นมาทันที ลางสังหรณ์ไม่ดีในใจยิ่งทวีความรุนแรง
“รีบเอามาให้ผมดู!”
พยาบาลเปิดไฟหัวเตียง ยกเตียงผู้ป่วยให้สูงขึ้น แล้วคลี่จดหมายส่งให้เขา
[ซือเหนียน ขณะที่คุณหมดสติไป คุณเรียกชื่อหนานจือ 52 ครั้ง ส่วนของฉันแค่ 13 ครั้ง คุณรู้จักนิสัยฉันดี ฉันหวังให้คุณรักฉันหมดทั้งใจ ไม่ใช่ยังมีคนอื่นอยู่ในใจอีก ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็อย่ามาตามหาฉันเลย]
เฝิงซือเหนียนอ่านจบ มือที่กำกระดาษจดหมายสั่นเทา “เวยเวย...”
พยาบาลยืนเงียบๆ ข้างเตียง รอให้เขาอ่านเสร็จแล้วจะได้จัดเตียงให้กลับไปนอนราบเหมือนเดิม
แต่จู่ๆ เธอกลับได้ยินเฝิงซือเหนียนถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน “คุณรู้ไหมว่าเวยเวยไปไหน”
พยาบาลทำหน้างุนงง “ขอโทษนะคะ ที่คุณพูดถึงคือคนไหน”
เธอจะไปรู้จักเวยเวยอะไรนั่นได้ยังไง
เขาบรรยายลักษณะของไป๋เวย “ก็เด็กผู้หญิงผอมๆ ที่รวบหางม้าเดียวคนหนึ่ง เธอน่าจะเคยมาที่ห้องผู้ป่วยนะ”
พยาบาลส่ายหน้า “ฉันเพิ่งเข้ากะดึกได้ครึ่งชั่วโมงเอง ไม่เคยเห็นค่ะ”
เฝิงซือเหนียนท้อแท้ล้มตัวลงพิงหมอนอิง พึมพำกับตัวเอง “เวยเวยทิ้งผมไปอีกแล้ว... แต่ทำไมผมถึงเรียกชื่อหนานจือ”
พยาบาลไม่สนใจความเศร้าของเขา จัดเตียงให้ราบลง “คุณคะ ในเมื่อไม่มีอะไรร้ายแรง ก็นอนพักให้สบายเถอะค่ะ”