ซุนเหว่ยกุมหัวร้องไห้ "ฉันไม่รู้ว่าคนนั้นคือพ่อของเธอจริง ๆ เธอดูไม่เหมือนพวกคนรวยเลยสักนิด!"
"นี่มันการคาดเดาส่วนตัวของคุณล้วน ๆ" หนานจือพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "มันไม่ใช่ข้ออ้างที่จะมาใส่ร้ายฉันแบบมั่วซั่ว"
เมื่อบันทึกปากคำเสร็จ ตำรวจหันไปถามหนานจือ "หนูน้อย เธอรู้กฎหมายดีนะ ถึงแม้การกระทำของเขาจะเข้าข่ายความผิดทางปกครอง แต่ยังไม่ร้ายแรงถึงที่สุด อย่างไรก็ตาม การที่เธอมีสติ รีบแจ้งความและเก็บหลักฐานไว้ เป็นสิ่งที่น่าชมเชย"
ตำรวจอีกนายเกิดสนใจ "งั้นฉันขอถาม เธอรู้ไหมว่าเขาทำผิดกฎหมายข้อไหน?"
หนานจือท่องออกมาอย่างราบเรียบ "ตามพระราชบัญญัติการจัดการความสงบเรียบร้อยสาธารณะ มาตรา 25 ต้องระวางโทษกักขังตั้งแต่ห้าวันขึ้นไปถึงสิบวัน และอาจถูกปรับไม่เกินห้าร้อยหยวน หากเป็นกรณีไม่ร้ายแรง ต้องระวางโทษกักขังไม่เกินห้าวัน หรือปรับไม่เกินห้าร้อยหยวน"
"ดีมาก" ตำรวจพยักหน้า ทั้งสองคนลุกขึ้นพร้อมกัน "นักศึกษา เธอได้ยินแล้วใช่ไหม ไปกับเราด้วย"
ระหว่างที่ถูกพาตัวออกไป ซุนเหว่ยยังหันกลับมาขอร้อง "น้องสาว ได้โปรดเถอะ ฉันยังจะต้องสอบเข้ารับราชการ ฉันไม่อยากมีประวัติอาชญากรรมติดตัวนะ!"
หลีจื่อเมิงกลอกตาใส่ "ด้วยนิสัยแบบนี้ยังจะสอบรับราชการอีก? มีคนแบบนี้คอยรับใช้ประชาชน ประชาชนคงพินาศในไม่ช้าแน่!"
เกิ่งเถียนเถียนก็บ่นอย่างเดือดดาล "ตอนเขาแต่งเรื่องในโพสต์ ทำไมไม่คิดบ้างว่าจะมีวันนี้? สมควรแล้ว!"
ว่านเสี่ยวซานกดหยุดการบันทึกวิดีโออย่างพึงพอใจ "จือจือนี่เจ๋งสุด ๆ เลย ฉันจะอัปโหลดวิดีโอนี้ลงฟอรั่ม ให้พวกที่แอบอยู่หน้าจอแล้วพลอยคล้อยตามได้เห็นกัน ว่าผลของการปล่อยข่าวลือน่ะร้ายแรงแค่ไหน!"