“ขอบคุณที่คอยใส่ใจและดูแลฉันอย่างดีมาตลอดช่วงนี้
คุณนึกถึงความรู้สึกของฉันก่อนเสมอ เคารพความคิดของฉัน
ไม่ว่าฉันอยากทำอะไร คุณก็สนับสนุน และคอยช่วยอยู่เงียบ ๆ”
วันที่ไปจิ่นเฉิง ฉันฝันไป ฝันเห็นคุณอยู่ในป่าท้อ เหมิงเหมิงเคยบอกว่า ภาพแบบนี้สื่อถึงความโรแมนติก
ตอนนั้นฉันก็คิดว่า ที่แท้ลึก ๆ ในใจ ฉันมองคุณเป็นคนในดวงใจมานานแล้ว”
หนานจือซบหน้าลงบนฝ่ามือของเขา “เจียงเจ้อ ฉันจะรอคุณฟื้นนะ”
เธอเฝ้าอยู่ข้างเตียงของเจียงเจ้อไม่ห่าง ระหว่างนั้นหนานอันผิงกับเย่หรงแวะมาครั้งหนึ่ง เห็นเธอไม่มีท่าทีจะกลับไปพักผ่อน ก็ทำได้เพียงปล่อยตามใจ
“จือจือ พอเสี่ยวเจียงฟื้นแล้ว ฝากขอบคุณเขาแทนพวกเราด้วยนะ” เย่หรงมองเจียงเจ้อที่ยังหมดสติไม่ฟื้น “เห็นลูกปลอดภัย พวกเราก็โล่งใจไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว พ่อยังมีงานต้องทำ พวกเรากลับก่อนนะ”
หนานจือตอบรับ “ค่ะ”
หนานอันผิงมองเจียงเจ้อบนเตียง คิ้วขมวดแน่นด้วยความปวดใจ ถอนหายใจอยู่หลายครั้ง
สุดท้ายเขาก็ยกนิ้วโป้งขึ้น “เสี่ยวเจียงเป็นลูกผู้ชายตัวจริง”
หนานจือไปส่งทั้งสองคนลงไปชั้นล่าง พอกลับมาที่ห้องพักของเจียงเจ้อ ลู่จือเถาก็อยู่ที่นั่นด้วย
อีกฝ่ายทักทายเธออย่างคุ้นเคย “คุณหนูหนาน”
หนานจือตอบกลับ “คุณหนูลู่”
เห็นลู่จือเถามีเรื่องจะพูด เธอจึงพยักพเยิดไปทางเดิน “ออกไปคุยกันเถอะ”
ลู่จือเถาเหลือบมองเจียงเจ้อ ก่อนเลิกคิ้วยิ้มบาง “ได้สิ”
ทั้งคู่เดินไปตรงปากบันได