เมื่อความในใจถูกเปิดโปง หนานจือก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมาชั่วขณะจริง ๆ
แต่เธอก็สงบลงได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะยอมรับอย่างเปิดเผยว่า “ใช่”
เผิงอวี้เซวียนค่อนข้างประหลาดใจ ไม่คิดว่าเธอจะยอมรับตรง ๆ แบบนี้
“ดีแล้วที่เข้าใจหัวใจตัวเองได้ทันเวลา จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง”
หนานจือพูดว่า “อนาคตของพวกเรายังอีกยาวไกล ไม่มีโอกาสให้เสียใจหรอกค่ะ”
หลังผู้ที่จับสลากได้แสดงเป็นคนสุดท้ายจบลง ก็ถึงคิวของหนานจือซึ่งเป็นคนสุดท้าย
หลังจากคนคนนั้นลงจากเวที เขาก็เปิดประตูห้องพักนักแสดง “รุ่นน้องหนานจือ เตรียมตัวพร้อมหรือยัง ใกล้ถึงคิวแล้ว”
หนานจือลุกขึ้นยืน “พร้อมค่ะ”
เมื่อได้ยินพิธีกรบนเวทีกล่าวว่า “ลำดับต่อไป ขอเชิญหนานจือจากคณะนิติศาสตร์ ชั้นปีที่หนึ่ง มาบรรเลงเปียโนให้พวกเราฟัง” เธอก็ผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ ยกชายกระโปรงขึ้น แล้วก้าวขึ้นเวทีอย่างช้า ๆ
บนเวทีมีเพียงดวงไฟดวงหนึ่งส่องสว่าง แสงสาดลงมาอย่างนุ่มนวลราวแสงจันทร์ ตกกระทบบนเปียโนที่ตั้งอยู่กลางเวที
แต่หนานจือกลับลังเลไปชั่วขณะ
ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ ความกระวนกระวายรุนแรงในใจก็ยิ่งทวีขึ้น
เจียงเจ้อที่อยู่ด้านล่างเวทีก็สังเกตเห็นว่าเธอผิดปกติ มือที่วางอยู่บนที่วางแขนกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
หนานจือหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปนั่งลงหน้าเปียโน
เธอเปิดฝาครอบเปียโน แล้ววางปลายนิ้วลงบนคีย์
หนานจือจำโน้ตเพลงได้ขึ้นใจแล้ว พอเสียงตัวโน้ตแรกดังขึ้น เธอก็ค่อย ๆ กลับมารู้สึกผ่อนคลายเหมือนตอนซ้อม
เธอเริ่มจดจ่อกับการบรรเลงมากขึ้น ทว่าเจียงเจ้อกลับรู้สึกถึงลางร้าย
เขาคล้ายได้ยินเสียงบางอย่าง