ใต้หุบเหวอันมืดมิด หนานจือนั่งอยู่บนพื้นเย็นชื้น
ไอเย็นแผ่ซ่านจนร่างกายของเธอหนาวเหน็บ ขดตัวอยู่ในมุมหนึ่ง
บนหน้าผามีก้อนหินกลิ้งตกลงมา หนานจือไม่มีที่ให้หลบ ได้แต่นิ่งงันมองก้อนหินยักษ์ร่วงลงมาจากฟ้า
เธอหลับตาลง เตรียมใจรับความตาย
ผ่านไปครู่หนึ่ง กลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลย
หนานจือถูกแรงมหาศาลโถมใส่จนล้มลง เธอลืมตาขึ้นทันที แล้วเห็นเจียงเจ้อปกป้องเธออยู่ใต้ร่าง
หัวใจของเธอหยุดเต้น มือสั่นเทายื่นไปสัมผัสใบหน้าที่ไร้ชีวิตชีวาของเขา
“เจียงเจ้อ...”
เขาไม่ขยับแม้แต่น้อย
มือของหนานจือเลื่อนลงไป พอสัมผัสแผ่นหลังของเขาก็พบว่าชุ่มไปด้วยความอุ่นชื้น
เสื้อผ้าสีดำที่เขาสวมกลืนไปกับเลือดจนแยกไม่ออก
เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเจียงเจ้อมีเลือดท่วมร่าง
หนานจือค่อย ๆ ตรวจดูลมหายใจของเขา แต่เขาไม่หายใจแล้ว
เส้นบาง ๆ ในหัวของเธอพลันขาดผึง ความเจ็บปวดทึบหนักถาโถมเข้ามาในอกเป็นระลอก
หนานจืออยากร้องไห้ออกมาดัง ๆ แต่เพราะโศกเศร้าอย่างถึงที่สุด เธอจึงเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่น้อย
“จือจือ จือจือ...”
เสียงเรียกอันร้อนรนดังมาจากที่ไกล ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
หนานจือลืมตาขึ้นทันที สิ่งที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาด
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกในอากาศทำให้สติของเธอค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น
“จือจือ ตื่นแล้วเหรอ!”
เธอหันหน้าไปเล็กน้อย มองตามเสียง
หลีจื่อเมิงกับเพื่อนอีกสองคนยืนอยู่ข้างเตียง ดวงตาแดงก่ำ พอเห็นเธอฟื้นก็เผยสีหน้าดีใจ
ความเจ็บแน่นในอกยังคงอยู่ หนานจือฝืนขยับริมฝีปาก “เจียงเจ้ออยู่ไหน?”