ท่ามกลางแขกเหรื่อที่มาร่วมไว้อาลัย เฝิงซือเหนียนจึงมีโอกาสมองเธออย่างเต็มตา
ดูออกว่าหนานจือชอบโจวหย่าจริง ๆ
เธอไม่ได้ร้องไห้ เพียงสงบนิ่งมองรูปถ่ายหน้าศพของโจวหย่า
แต่จู่ ๆ เฝิงซือเหนียนก็นึกถึงค่ำคืนที่เขาทำหยกหาย และภาพที่เธอร้องไห้จนใบหน้าเปื้อนน้ำตา
นั่นคือหยกสืบทอดประจำตระกูลของเธอ
หลังจากรู้เรื่องนี้ ช่วงกลางคืนที่ผ่านมาเขาก็พลิกตัวไปมา นอนไม่หลับอยู่ตลอด
ที่แท้เมื่อก่อนเขาสำคัญกับเธอมากขนาดนั้นเลยหรือ?
“ซือเหนียน ไปจุดธูปให้แม่แกสามดอก”
เสียงแหบพร่าของเฝิงฉีที่ดังข้างหูดึงเขากลับจากภวังค์
เฝิงซือเหนียนรับคำ ก่อนเดินไปปักธูปหน้าแผ่นป้ายหลุมศพ
ราวกับสวรรค์ยังเมตตา สายฝนไม่ได้พัดเทียนธูปให้ดับ
หลังพิธีศพจบลง แขกเหรื่อทยอยกลับกันไปทีละคน
ครอบครัวของหนานจือเป็นกลุ่มสุดท้ายที่กลับ เฝิงซือเหนียนจึงรีบตามไป
“หนานจือ ฉันรู้ว่าคืนนี้เธอยังมีการแสดง ให้ฉันไปส่งกลับมหาวิทยาลัยไหม?”
เฝิงฉีก็อยู่ข้าง ๆ ด้วย หนานจือจึงยังมีน้ำใจส่งสายตาเรียบเฉยให้เฝิงซือเหนียน “ไม่ต้องหรอก เจียงเจ้อจะไปส่งฉัน”
เจียงเจ้อ อีกแล้วก็เจียงเจ้อ
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เธอพูดถึงแต่ชื่อนี้?
เฝิงซือเหนียนวางมือลงอย่างหมดอาลัย เขาอ้าปาก แต่ก็ยังไม่มีหน้าพอจะเอ่ยรั้งเธอไว้
หนานอันผิงกับเย่หรงคุยกับเฝิงฉีอยู่สองสามคำ ก่อนจะกลับไปพร้อมกัน
ระหว่างทางกลับ หนานอันผิงข่มอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ จึงอดด่าไม่ได้ “เฝิงซือเหนียนเป็นบ้าอะไร โจวหย่าจากไปแล้ว ความยึดติดของเธอส่งต่อให้ลูกชายหรือไง ถึงได้มาเกาะแกะลูกสาวบ้านเราไม่เลิก?”