ไป๋เวยไม่มีเรียนช่วงบ่ายวันนี้ หลังเลิกเรียนสองคาบแรกตอนเช้า เธอก็ตั้งใจจะแอบไปหาเฝิงซือเหนียนเพื่อเซอร์ไพรส์เขา
ร้านสะดวกซื้อที่เขาทำงานอยู่ใกล้ทางเข้าสถานีรถไฟใต้ดิน แต่พอเธอไปถึงร้านกลับไม่เห็นเฝิงซือเหนียนที่ควรจะกำลังทำงานอยู่
ถามผู้จัดการร้านแล้วถึงรู้ว่าเขาไปดูการแข่งขันเปียโน
พอพูดถึงเปียโน ไป๋เวยก็นึกถึงหนานจือขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เธอรีบไปที่สนามกีฬา แล้วมองเห็นคนที่ยืนเดียวดายอยู่กลางลานตั้งแต่ไกล
เมื่อครู่เขาเพิ่งถูกหนานจือปฏิเสธดอกไม้ พอหันกลับมาก็เห็นไป๋เวยกำลังมองเขาอยู่ไม่ไกล
เฝิงซือเหนียนไม่แน่ใจว่าเธอเห็นตอนเขามอบดอกไม้ให้หนานจือหรือเปล่า จึงรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีขึ้นมา เขาเบือนสายตาหนีโดยไม่กล้ามองเธอ
เห็นปฏิกิริยาผิดปกติของเขา ความไม่สบายใจในใจไป๋เวยก็ยิ่งทวีขึ้น
เฝิงซือเหนียนรีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ ก่อนจะยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา
“เวยเวย มาทำอะไรที่นี่เหรอ?”
ไป๋เวยคล้องแขนเขา “ตอนบ่ายไม่มีเรียน ฉันก็เลยอยากแอบมาหา จะได้เซอร์ไพรส์คุณ”
เธอหยิบตั๋วสองใบออกจากกระเป๋า “ดูสิ ฉันแย่งตั๋วคอนเสิร์ตของนักร้องคนโปรดของคุณมาได้แล้ว!”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เฝิงซือเหนียนคงดีใจ เพราะตั๋วของนักร้องคนนี้หาซื้อยากยิ่งกว่าทองคำ แต่ตอนนี้เงินทุกบาทควรใช้ให้คุ้มค่า
เขาขมวดคิ้ว “เวยเวย ช่วงนี้เราต้องประหยัด ไม่เหมาะจะเอาเงินไปใช้กับความบันเทิงหรอก”
รอยยิ้มของไป๋เวยจางลง เธอไม่ได้โกรธ แต่น้ำเสียงแฝงความน้อยใจ “ซือเหนียน ฉันแค่อยากให้คุณมีความสุขขึ้นหน่อย ตั๋วนี่ฉันอดนอนรอจังหวะกดซื้อกว่าจะได้มา ถ้าคุณไม่ดีใจ ฉันขายต่อก็ได้นะ ยังพอได้เงินอีกก้อนด้วย”