ทั้งสองฝ่ายสบตากันเข้าพอดี
ว่านเสี่ยวซานกับเพื่อนอีกสองคนแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง
หลินอวี่เซวียนกับคนอื่น ๆ เหลือบมองพวกเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับไปคุยกับพวกเธอต่อ
หนานจือทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็น กลับหัวเราะเงียบ ๆ เพราะข่าวไร้สาระที่กำลังอ่านอยู่
เฝิงซือเหนียนมองเธอด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนจะรีบเบือนสายตาไป
ไป๋เวยมองปฏิกิริยาของเขาก่อนโดยเฉพาะ พอเห็นว่าเขาไม่สะทกสะท้าน จึงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธอยิ้มทักหนานจือกับคนอื่น ๆ ก่อน “หนานจือ รุ่นพี่ทุกคน บังเอิญจังเลย พวกคุณก็มาดูคอนเสิร์ตของเซวียเชียนเหมือนกันเหรอ?”
หนานจือไม่สนใจเธอ ส่วนเจียงเจ้อเพียงปรายตามองอย่างเย็นชา
ไม่มีใครสักคนตอบไป๋เวย เธอจึงชักมือที่ยกค้างไว้อย่างเก้อเขิน ก่อนหันไปซบอกเฝิงซือเหนียนแล้วบ่นเสียงเบาด้วยความน้อยใจ “ทำไมทุกคนถึงไม่สนใจฉันเลยล่ะ? ฉันไม่ได้ไปทำให้คนอื่นขุ่นเคืองสักหน่อยนี่?”
เฝิงซือเหนียนจ้องคนกลุ่มนั้นอย่างโกรธเกรี้ยว “ไม่พูดกับไป๋เวยก็แล้วไปเถอะ แต่พวกคุณเป็นรุ่นพี่ ทำไมถึงปฏิบัติกับรุ่นน้องแบบนี้?”
หลินอวี่เซวียนเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก “ขอโทษนะครับ แต่เราไม่มีหน้าที่ต้องตอบรับคำทักทายของคนแปลกหน้า”
ถังซือหย่วนโอบไหล่สวีเฮ่าแล้วกระซิบ “ทั้งที่รู้ว่าพวกเราอยู่กับรุ่นน้องหนานจือ ยังไม่รู้จักดูสถานการณ์อีกเหรอ?”
สวีเฮ่ารับคำ “นั่นสิ เพื่อนของรุ่นน้องหนานจือก็เป็นเพื่อนของเรา ส่วนศัตรูของเธอก็เป็นศัตรูของเรา!”
หนานจือแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “รุ่นพี่ อย่าสร้างศัตรูให้ฉันเลย ฉันไม่ได้มองใครเป็นศัตรูอยู่ฝ่ายเดียว”