เฝิงซือเหนียนปรายตามองคนทั้งสองอย่างไม่พอใจ ก่อนจะจูงมือไป๋เวยไปนั่งที่โต๊ะหน้าร้าน
หนานจิ๋วรู้สึกงุนงง เฝิงซือเหนียนไม่พอใจเรื่องอะไรกันแน่
ช่วงเวลาเร่งด่วนของมื้อเช้าผ่านพ้นไป เจ้าของร้านจึงค่อยว่างลงบ้าง ยกชามก๋วยเตี๋ยวที่หนานจือสั่งเข้ามาอย่างรีบร้อน
"ขอโทษที่ให้รอนานนะ ใส่เนื้อเพิ่มให้แล้ว"
หนานจือยิ้มบาง ๆ ตอบว่า "ขอบคุณค่ะเจ้าของร้าน"
"เสี่ยวเจียง นี่คือ...?" เจ้าของร้านทำตาปรอยใส่เจียงเจ้อ
เจียงเจ้อตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "แค่น้องนักศึกษาครับ"
เฝิงซือเหนียนได้ยินคำพูดของเขา ก็แอบถอนหายใจโล่งอก แต่ในใจก็อดหงุดหงิดตัวเองไม่ได้ ด้วยนิสัยของหนานจือ เธอจะตกลงอยู่กับผู้ชายต่างเพศลำพังในห้องเดียวกันทั้งคืนได้ยังไง
ไป๋เวยมองสังเกตสีหน้าของเขาตลอด เมื่อเห็นว่าไม่มีอารมณ์ใด ๆ จึงยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง
"ซือเหนียน นายอยากกินอะไร"
เฝิงซือเหนียนตอบส่ง ๆ ว่า "ก๋วยเตี๋ยวหมูซุปใสละกัน"
ไป๋เวยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งเจ้าของร้านว่า "เจ้าของร้าน ขอก๋วยเตี๋ยวหมูซุปใสหนึ่งชาม กับก๋วยเตี๋ยวเปรี้ยวเผ็ดหนึ่งชามค่ะ"
"เป็นประจำเดือนยังจะกินเผ็ดอีกเหรอ" เฝิงซือเหนียนกดมือเธอไว้ "เจ้าของร้าน ขอแบบเดียวกันสองชามครับ"
ก๋วยเตี๋ยวน้ำอร่อยดีจริง ๆ หนานจือคิด กลับไปต้องแนะนำให้พวกเธอสามคนได้ลองชิมแล้วล่ะ
หนานจือไม่ได้รีบกินแล้วออกไปเหมือนครั้งก่อนที่เจอเฝิงซือเหนียนกับไป๋เวย แต่ค่อย ๆ จิบน้ำซุปอย่างไม่รีบร้อน