เซี่ยซืออวี่กลับมาที่นั่ง มือพิมพ์รัวบนหน้าจอ สีหน้าแสดงออกถึงความแค้นเคือง
หนานจือเดาว่าเธอรู้แล้วว่าใครคือตัวการ
ความอิจฉาริษยาของคนเรานี่น่ากลัวจริงๆ แม้แต่เพื่อนร่วมห้องที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกันก็ยังวางแผนร้าย
ไป๋เวยที่นั่งอยู่ในหอประชุมเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เซี่ยซืออวี่ไม่ได้ใส่ชุดราตรีตัวที่เธอทำอะไรไว้ แถมยังไม่ได้ขายหน้าต่อหน้าผู้คน หรือว่าเธอจับพิรุธอะไรได้?
การแสดงยังคงดำเนินต่อไป แต่ไป๋เวยไม่มีกะจิตกะใจจะดูแล้ว
เธอไม่ได้นั่งรวมกับคนอื่นๆ แต่ใช้เส้นสายของเฝิงซือเหนียนแทรกตัวไปนั่งด้านหน้า
ไป๋เวยเปิดกลุ่มแชทห้องพัก ทั้งสามคนกำลังคุยกันอย่างเมามันส์
เฉินซือฉี:[อ้าว ซืออวี่ ทำไมเธอไม่ใส่กระโปรงสีดำตัวนั้นล่ะ]
สวีหย่าจิ้ง:[ถึงชุดเมื่อกี้ของเธอจะสวยดี แต่เทียบกับตัวก่อนหน้านี้แล้วยังขาดๆ ไปหน่อย]
เซี่ยซืออวี่:[เพราะก่อนออกจากห้องฉันดูปฏิทินจีน บอกว่าวันนี้ไม่เหมาะใส่สีดำจ้ะ]
ไป๋เวยจ้องมองทุกคำพูดของเซี่ยซืออวี่อย่างแน่วแน่ พบว่าเธอไม่ได้สังเกตเห็นปัญหาของกระโปรง ก็ถอนหายใจโล่งอก
เธอทำใจดี สู้เสือ ดูการแสดงต่อ
จนกระทั่งพิธีกรประกาศชื่อผู้แสดงในลำดับสุดท้าย ไป๋เวยก็ชะงักงันด้วยความตกใจ
หนานจือคล้องแขนเจียงเจ้อ จับกระโปรงยาวก้าวขึ้นเวทีอย่างสง่างาม แล้วนั่งลงหน้าเปียโน
ใต้เวทีทุกคนกลั้นหายใจ มึนงนในความงามที่ชวนมองของทั้งคู่ จากนั้นเสียงดนตรีที่ตามมาก็ดึงวิญญาณไปจนหมดสิ้น