หนานจือเรียนช่วงเช้าเสร็จในวันถัดมา ก็รีบตรงไปยังจัตุรัสกลางเมือง
อีกเก้าคนที่เหลือรออยู่หน้าน้ำพุแล้ว
เธอเดินเร็ว ๆ เข้าไปหา แล้วเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า “ขอโทษนะ ฉันมาช้า”
“ไม่เป็นไร เวลาถ่ายรูปนัดกันตามเวลาว่างของทุกคน พวกเรารู้ว่าเธอมีเรียนคาบหนึ่งกับคาบสอง”
คนที่พูดเป็นนักศึกษาหญิงผมยาวดัดลอนใหญ่ หนานจือจำได้ว่าเธอคือเผิงอวี้เซวียน นักศึกษาปีสี่ภาควิชาภาษาจีน
คนอื่น ๆ ต่างก็แสดงความเข้าใจ หนานจือจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
ก่อนถ่ายรูป ทุกคนแนะนำตัวทำความรู้จักกัน
พวกเขาชื่นชมหนานจือมาก เพราะเธอเป็นนักศึกษาปีหนึ่งคนแรกนับตั้งแต่มหาวิทยาลัยปักกิ่งจัดการคัดเลือกสิบยอดเยี่ยมของมหาวิทยาลัย
เผิงอวี้เซวียนเสนอให้ตั้งกลุ่มแชต บอกว่าต่อไปถ้ามีกิจกรรมที่ต้องออกมารวมตัวกัน จะได้ติดต่อสะดวก
หนานจือรู้ว่าตัวเองยังมีประสบการณ์น้อย จึงยืนอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ริมสุด
แต่คนอื่น ๆ กลับพากันล้อมเธอให้ไปยืนตรงกลาง
“รุ่นน้องหนานจือ เธอเป็นนักศึกษาปีหนึ่งคนเดียว จะให้ยืนตำแหน่งกลางภาพก็เหมาะที่สุดแล้ว”
“ใช่ เธอเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยปักกิ่งได้เต็มที่เลย”
“พอประกาศรายชื่อผู้เข้ารอบ คนข้างนอกก็สนใจเธอกันมาก ยืนตรงกลางช่วยดึงความสนใจได้ด้วย”
หนานจือไม่ปฏิเสธอีก ยืนเกร็ง ๆ อยู่ตรงกลาง
วันนี้เธอแต่งตัวสบาย ๆ ดูอ่อนโยน สวมเสื้อสูทสีดำทับชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาว กระโปรงเป็นชั้น ๆ
เธอปล่อยผมยาวสยายอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนออกจากหอพัก ว่านเสี่ยวซานกับเพื่อนอีกสองคนยังชมว่าเธอดูอ่อนโยนและสุขุมมีความรู้