เฉียนเฉียนไม่เคยดูภาพถ่ายทอดสดเลย ตัวอักษรเยอะเกินไปจนตาลาย
แต่เสิ่นเจิงไม่เหมือนกัน บางครั้งเขาจะเปิดห้องถ่ายทอดสดดูว่ามีข่าวอะไรน่าสนใจหรือเปล่า
บังเอิญว่าเมื่อครู่เขาเพิ่งเปิดห้องถ่ายทอดสด ตั้งใจจะถามความเห็นจากชาวเน็ตผู้รอบรู้
ใครจะคิดว่าเปิดมาปุ๊บก็เห็นชาวเน็ตจากประเทศเกาหลีใต้เข้ามายั่วยุ
เรื่องที่พวกเขาได้แบบแปลนกระท่อมไม้มา หลี่เจ๋อบอกไปแล้ว
ไม่คิดเลยว่าจะรวบรวมวัสดุได้เกือบครบในเวลาอันรวดเร็วขนาดนี้
ไม้กับหินยังพอหาได้ สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดคือกระจก
ไม่ก็ต้องหลอมขึ้นมาเอง ไม่อย่างนั้นก็ต้องเปิดหีบสมบัติ
ฟ่านเฉินเป็นนักศึกษาชั้นหัวกะทิสาขาเคมี ตอนนี้เริ่มมีแนวทางแล้ว
ตอนนี้ก็ต้องแข่งกับเวลา
«เฉียนเฉียน» เสิ่นเจิงมองน้องสาว «กล้าลงไปดูข้างล่างกับพี่ไหม?»
ดวงตาของเฉียนเฉียนเป็นประกาย เธอพยักหน้าแรง ๆ
แรงจนหมวกคลุมเกือบหลุดจากหัว
«พี่ชาย เฉียนเฉียนจะไปด้วย!»
เสิ่นเจิงหยิบผ้ามาผูกเธอไว้กับอก ทั้งคู่หันหน้าไปทางเดียวกัน
«ไปกันเถอะ»
ระหว่างลงเขา พวกเขาระมัดระวังตัวมาก แม้จะเจอสัตว์เล็ก ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีอสูรกลายพันธุ์ที่เป็นอันตราย
«ต้องขอบคุณพยัคฆ์ชาดเลย ช่วยประหยัดแรงเราไปได้เยอะ»
เสิ่นเจิงเอ่ยขึ้นมา เฉียนเฉียนพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
ทางลงเขาค่อนข้างราบรื่น ภายใต้การนำทางของฮวาฮวา พวกเขายังพบหีบสมบัติอีกสองใบ
ฮวาฮวาร้อง «เมี้ยว» เสิ่นเจิงฟังไม่เข้าใจ
เฉียนเฉียนยิ้มแล้วปรบมือ «พี่ชาย ฮวาฮวายังเจอผลไม้วิเศษด้วยนะ แต่ไกลนิดหน่อย»
เสิ่นเจิงเริ่มชินชาแล้ว